ลงนั่งบนขอบโซฟา ยื่นมือขวาออกไป รวบนิ้วโป้งและนิ้วชี้เข้าด้วยกัน ก่อนจะจรดปลายนิ้วทาบลงบนกระดูกสันหลังช่วงเอวของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ
เจียงเยว่โน้มตัวลงมากดเสียงกระซิบเหี้ยมเกรียม “ถ้าขาของพ่อบุญธรรมฉันไม่ดีขึ้น… ฉันจะเตะก้านคอนายให้หักคาตีน”
ลั่วหยางยิ้มกวนประสาท “อ้าว… ที่แท้เธอก็พูดเป็นด้วยแฮะ”
เจียงเยว่ “…”
ไอ้เวรนี่… สรุปว่าที่ผ่านมามันคิดว่าฉันเป็นใบ้งั้นเหรอ!
ลั่วหยางตัดบทสนทนา รวบรวมสมาธิใช้วิชา ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’ กระแทกปลายนิ้วลงบนจุดชีพจรช่วงเอวของหลิวโย่วสุ่ยในฉับพลัน!