ลี่หน้าซีดเผือด ล่กจนเหงื่อแตกพลั่ก “ปะ… ประธานหลิว ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมแค่…”
ไม่รอให้ไอ้เฒ่าแก้ตัว บอดี้การ์ดสาวขายาวก็เข็นรถตรงดิ่งไปที่โซฟาทันที หลิวโย่วสุ่ยไม่ได้เอ่ยปากสักแอะ แต่เธอรู้ใจเจ้านายดีว่าต้องการพิสูจน์ฝีมือไอ้เด็กอวดดีคนนี้
ซ่งตงหมิงอ้าปากเตรียมเสี้ยมต่อ แต่ถูกสายตาดุดันของซ่งไห่ชางตวัดห้ามไว้ทัน
ลั่วหยางก้าวไปหยุดหน้าโซฟา บอดี้การ์ดสาวขายาวออกแรงแขนยกตัวหลิวโย่วสุ่ยไปวางราบบนเบาะอย่างง่ายดาย
“จับเขานอนคว่ำหน้า” ลั่วหยางออกคำสั่ง
สาวขายาวปรายตาขวางใส่ลั่วหยาง แววตาก้าวร้าวไม่ปิดบัง ทว่าท้ายที่สุดเธอก็ยอมทำตาม ‘คำสั่งแพทย์’ จับหลิวโย่วสุ่ยพลิกตัวนอนคว่ำอย่างเบามือ
“ถลกเสื้อขึ้น” ลั่วหยางสั่งต่อหน้าตาเฉย
ประกายอำมหิตพาดผ่านดวงตาดำขลับของหญิงสาว… ฉันเป็นใคร แล้วแกเป็นใคร กล้าดียังไงมาจิกหัวใช้ฉันเยี่ยงทาส! ทว่าลั่วหยางในตอนนี้ตีหน้าขรึม วางมาดหมอเทวะเต็มสูบ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม
“เจียงเยว่ มัวยืนอึ้งอะไรอยู่ ทำตามที่หมอสั่งสิ” หลิวโย่วสุ่ยเอ่ยเสียงเรียบ
หญิงสาวขายาวนาม ‘เจียงเยว่’ กระชากคอเสื้อหลิวโย่วสุ่ยถลกขึ้นไปกองบนหลัง เผยให้เห็นท่อนเอวหนา
ลั่วหยางทรุดตัว
