ความเอ็นดู “รักษาหนูให้หายก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
เยี่ยจือพาลั่วหยางมาจัดแจงที่พักในห้องนอนแขก พอเดินกลับออกมา ก็เห็นซ่งเหม่ยฉีกำลังลงจากวีลแชร์เดินกะเผลกตรงมาหา เธอรีบถลาเข้าไปประคอง “ลูกกำลังจะทำอะไรเนี่ย”
“หนูก็จะนอนที่นี่เหมือนกัน” ซ่งเหม่ยฉีตอบเจื้อยแจ้ว
“อย่ามางอแง” คราวนี้คนเป็นแม่ดุเสียงเข้ม
“พรุ่งนี้คุณลุงลั่วต้องรักษาหนู แล้วหนูนอนที่นี่มันผิดตรงไหนล่ะ” เด็กน้อยย้อนถามฉะฉาน ทำเอาเยี่ยจือถึงกับกุมขมับ เถียงลูกสาวไม่ออก
ใจจริงถ้านอนที่นี่มันก็สะดวกกว่า แต่เธอเป็นแม่ม่ายเรือพ่วง จะให้อยู่ร่วมชายคาเดียวกับชายหนุ่มโสดได้ยังไง ขืนเรื่องแพร่งพรายออกไป คนตระกูลซ่งได้เอาไปนินทาสาดเสียเทเสียแน่
ลั่วหยางกระแอมเบาๆ “เหม่ยฉี เชื่อฟังคุณแม่สิ คุณแม่กลับไปคงมีธุระต้องจัดการนะ”
“งั้นหนูจะอยู่ที่นี่คนเดียว” เด็กน้อยสวนขวับ คำพูดของลั่วหยางก็เอาไม่อยู่
“เหม่ยฉี อยากโดนตีใช่ไหม” เยี่ยจือเริ่มปรี๊ด
ซ่งเหม่ยฉีเบะปาก ทำหน้าน่าสงสารราวกับถูกรังแก
ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!
จู่ๆ เสียงกริ่งประตูก็ดังขัดจังหวะ
“เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง” เยี่ยจือหมุนตัวเดินไปที่ประตู
ลั่วหยางอุ้มร่างเล็กกลับไปวางบนวีลแชร์ กระซ