เส้นประสาทที่ขาขวาของซ่งเหม่ยฉีเสียหายหนักจนน่องฝ่อลีบ ตระเวนรักษามาหลายโรงพยาบาลใหญ่ก็ยังกระดกปลายเท้าไม่ได้ ทว่าตอนนี้… พอเธอลองออกแรง ปลายเท้ากลับขยับกระดกขึ้นมาหน้าตาเฉย
หวังซุ่นลี่เบิกตาค้าง
เยี่ยจือรีบถลันเข้าไปหาลูกสาวด้วยความตื่นเต้น “เหม่ยฉี ลูกลองขยับอีกทีสิ”
เด็กน้อยลองออกแรงอีกครั้ง ปลายเท้าขวากระดกตอบสนองจริงๆ
ลั่วหยางเอื้อมมือไปบีบน่องเล็กๆ นั้นเบาๆ “เจ็บไหมครับคนเก่ง”
“เจ็บนิดหน่อยค่ะ” เธอพยักหน้ารับ
มีความรู้สึกเจ็บ… แปลว่าเส้นประสาทฟื้นฟูแล้ว
ลั่วหยางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิชาแพทย์ของจอมขมังเวทบรรพกาล ก่อนลงมือยอมรับว่าไม่ได้มั่นใจเต็มร้อย แต่ตอนนี้… เขาโคตรมั่นใจ
เยี่ยจือหันขวับมามองเขา ดวงตาเป็นประกาย “หมอลั่ว คุณ… คุณทำได้ยังไงคะ”
“พี่เยี่ย ขอเวลาผมอีกแค่สิบห้านาที… ผมจะทำให้เหม่ยฉีลงไปเดินให้ดู” ลั่วหยางตอบเสียงเรียบ
“ได้ค่ะ ฉันเชื่อคุณทุกอย่าง” เยี่ยจือตกลงแทบจะทันที เมื่อครู่เธอยังคิดว่าแพทย์ฝึกหัดคนนี้แค่เล่นปาหี่หลอกเด็ก แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะเสกปาฏิหาริย์ให้เห็นคาตา
“เดี๋ยว” หวังซุ่นลี่แค่นเสียงเหี้ยมขัดจังหวะ “คนที่โดนไล่ออกไปแล้วอย่างแก
