มีสิทธิ์อะไรมารักษาคนไข้ที่นี่”
ลั่วหยางเพิ่งจะปรายตามองอีกฝ่าย แววตาเต็มไปด้วยความสมเพช “หวังซุ่นลี่ แกมันก็แค่เศษสวะ เหม่ยฉีไม่ได้จำเป็นต้องผ่าตัดเลยสักนิด แต่เพื่อจะเกาะบารมีพี่เยี่ย แกถึงกับหน้าด้านจัดฉากผ่าตัดบ้าบอนี่ขึ้นมา ถ้าลงมีดไปจริงๆ ขาเด็กคนนี้ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะกลับมาเดินได้ แกกล้าถามหาสิทธิ์จากฉัน? ตัวแกเองต่างหากที่ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะเป็นคนด้วยซ้ำ”
หวังซุ่นลี่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง “แก… ไอ้เด็กเวร…”
“ผอ.หวัง ที่หมอลั่วพูดมา… จริงหรือเปล่าคะ” เยี่ยจือตวัดสายตาเย็นเยียบไปถาม
หวังซุ่นลี่ลนลานแก้ตัว “คุณเยี่ย อย่าไปฟังมันพล่ามไร้สาระนะครับ มันก็แค่หมอเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งได้ใบประกอบวิชาชีพ จะไปรู้อะไร คุณจะเชื่อผมหรือเชื่อไอ้เด็กนี่ล่ะครับ”
เยี่ยจือเหลือบมองลูกสาวที่กำลังกระดกปลายเท้าเล่นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะตอกกลับหน้าตาย “ฉันเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นค่ะ หมอลั่ว เชิญรักษาต่อได้เลย”
ลั่วหยางพยักหน้า “พี่เยี่ย ช่วยเชิญพวกสวะนี่ออกไปทีครับ เกะกะ”
หวังซุ่นลี่ของขึ้นจนหลุดหัวเราะลั่น “แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ แล้วคิดว่าที่นี่คือที่ไหน หัวหน้าเลี่ยว ไปเรียก รปภ. มา ลากคอมันออกไปเ
