ะนะ เผื่อจะรุ่งกว่านี้”
เยี่ยจืออ่านสถานการณ์ออกทะลุปรุโปร่ง เธอตวาดเสียงเยียบเย็นเด็ดขาด “ผอ.หวัง… ถ้า รปภ. พวกนี้กล้าแตะต้องหมอลั่วแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะใช้สิทธิ์ผู้ถือหุ้นเตะคุณกระเด็นจากเก้าอี้ผู้อำนวยการทันที แล้วไอ้พวกที่กล้าลงมือทุกคน... เตรียมตัวซวยกันให้หมด”
กลุ่ม รปภ. โดนบารมีแม่ม่ายสาวขู่กระเจิงจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างหันขวับไปมองหน้าหวังซุ่นลี่เลิ่กลั่ก
“ไสหัวออกไปให้หมด” หวังซุ่นลี่ตวาดไล่ลูกน้องแก้เก้อ
กลุ่ม รปภ. สับตีนแตกหนีตาย พริบตาเดียวก็สลายตัวหายวับ เงินเดือนแค่หมื่นกว่าบาท ใครจะโง่เอาอนาคตมาเสี่ยง
หวังซุ่นลี่ถลึงตาอาฆาตใส่ลั่วหยางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินสะบัดก้นจากไปอย่างหัวเสีย
เหลียงหงเดินตามไปได้สองก้าวก็ชะงักเท้า หมุนตัวกลับมาจ้องลั่วหยางด้วยสายตาเคียดแค้น
“ลั่วหยาง คิดไม่ถึงเลยนะว่าแกจะซ่อนเล็บไว้มิดชิดขนาดนี้ ฝากไว้ก่อนเถอะ”
ลั่วหยางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เขาไม่ใช่ไอ้โง่ลั่วหยางคนเดิมอีกต่อไปแล้ว คำขู่กระจอกๆ ของผู้หญิงร่านๆ คนหนึ่ง ไม่ได้มีค่าพอให้เขาเก็บมาใส่ใจแม้แต่นิดเดียว
