พี่พาเหม่ยฉีไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเถอะครับ” ลั่วหยางตอบหน้าตาเฉย
เยี่ยจือชะงัก งุนงงไปพักใหญ่ “ทำไมต้องรีบออกล่ะคะ คุณเพิ่งจะบอกเองว่าต้องรักษาอีกสองครั้งไม่ใช่เหรอ”
“ผมจะลาออกวันนี้ครับ” ลั่วหยางตอบชัดถ้อยชัดคำ “โรงพยาบาลเฮงซวยนี่ผมคงไม่กลับมาเหยียบอีกแล้ว ถ้าพี่อยากให้ผมรักษาเหม่ยฉีต่อ คงต้องหาสถานที่ที่มันเจริญหูเจริญตากว่านี้หน่อย”
“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันให้คนไปทำเรื่องย้ายออกเดี๋ยวนี้เลย” เยี่ยจือเป็นนักธุรกิจหญิงที่เฉียบขาดอยู่แล้ว เธอตัดสินใจตามทันที
หน้าของหวังซุ่นลี่บิดเบี้ยวจนแทบจะคั้นน้ำหมึกออกมาได้ บ่อเงินบ่อทองที่มันหมายมั่นปั้นมือจะเกาะกิน กลับถูกไอ้เด็กเมื่อวานซืนตัดหน้าชิงเค้กไปดื้อๆ แถมยังโดนตบหน้าฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล โคตรจะหยามเกียรติ!
เลี่ยวเจี้ยนหันไปตวาดใส่พวก รปภ. ที่ยืนอออยู่หน้าประตูแก้เกี้ยว “พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่ มีคนมาก่อความวุ่นวายในโรงพยาบาล ไม่รู้หน้าที่หรือไงวะ”
กลุ่ม รปภ. สะดุ้งตื่นจากภวังค์ พากันทำท่าจะขยับเข้ามากระชากตัว
ลั่วหยางแค่นหัวเราะหยัน “พวกแกนี่มันขยะวงการแพทย์จริงๆ พอแผนสถุลๆ โดนแฉก็คิดจะเล่นหมาหมู่ แนะนำให้ลาออกไปเป็นนักเลงคุมซอยซ