ุโปร่งลึกไปถึงฝุ่นละอองขนาดจิ๋วตามร่องลายนิ้วมือ
โสตประสาทไม่เพียงได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งสอง ทว่ายังได้ยินแม้กระทั่งเสียงน้ำไหลเอื่อยในท่อประปาหลังกำแพง
จมูกแยกแยะกลิ่นนับร้อยชนิดได้ในเสี้ยววินาที ทุกสรรพสิ่งล้วนมีกลิ่นเฉพาะตัวแตกฉานซ่านเซ็น
นี่ไม่ใช่ประสาทสัมผัสของมนุษย์ปกติ แต่มันคือ ‘สภาวะเหนือสัมผัสของกายาจิต’
สิบแปดปีแห่งการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ไม่เคยมีวี่แววว่าจะทะลวงด่านสำเร็จ ใครจะไปคิดว่าพอโดนสวมเขาเข้าหน่อย กลับทะลวงจุดกระจุยได้ซะงั้น
ตัวอักษรและสัญลักษณ์มหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมอง…
มันคือการสืบทอดวิชาของจอมขมังเวทบรรพกาล!
นิ้วของเหลียงหงจ่อหน้าจมูกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเธอจะพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก
“อาจารย์… เขายังหายใจอยู่ คงไม่ได้ช็อกจนเป็นอัมพาตไปแล้วหรอกนะ”
“แส่หาเรื่องมาแอบฟังเอง สมน้ำหน้า” หวังซุ่นลี่แค่นเสียงเหี้ยม
วินาทีนั้น ลั่วหยางตวัดมือขึ้นฉับพลัน ฝ่ามือซัดเปรี้ยงเข้ากลางอกเหลียงหง
หญิงสาวเสียหลัก หงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า เธอทั้งตกใจทั้งโกรธจัด “ลั่วหยาง แก… แกกล้าแกล้งตายเหรอ!”
ลั่วหยางดีดตัวลุกขึ้นยืน สาวเท้าดิ่งไปหาหวังซุ่นลี่ นัยน์ตาเย็นเยียบยะเยือก
หวังซุ่นลี่หน้าถอดสี ถอยก
