รูด “แก… แกจะทำอะไร”
ลั่วหยางก้าวพรวดประชิดตัว ซัดฝ่าเท้ากระแทกท้องน้อยหวังซุ่นลี่เต็มแรง
ผู้อำนวยการเฒ่าร้องลั่นด้วยความจุก ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น
เหลียงหงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมากางแขนขวาง “หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไสหัวออกไป—”
ยังไม่ทันขาดคำ ลั่วหยางก็ตวัดหลังมือตบฉาดเข้าที่หน้าเธอเต็มแรง
รอยนิ้วมือห้าสายประทับแดงเถือกบนแก้มเหลียงหงในพริบตา ร่างบางเซถลาล้มลงไปกองข้างหวังซุ่นลี่
“ลั่วหยาง แกคิดให้ดีนะ ฉันแค่เขียนใบรับรองแพทย์ปลอมๆ ใบเดียว ก็ส่งแกไปนอนในคุกได้แล้ว” หวังซุ่นลี่ทั้งโกรธทั้งอับอาย แหวเสียงแข็งข่มขู่
ลั่วหยางพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อมัน มือขวากระหน่ำตบซ้ายขวาไม่ยั้ง
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
หวังซุ่นลี่โดนตบจนหน้าหัน ซ้ายทีขวาทีจนหน้าบวมปูด เลือดกำเดาไหลทะลัก
ลั่วหยางซัดไปสิบกว่าฉาดถึงยอมสลัดมือทิ้ง
หวังซุ่นลี่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “ไอ้เด็กเวร แก… แกโดนไล่ออกแล้ว เตรียมตัวไปนอนในคุกได้เลย!”
ลั่วหยางกระตุกยิ้มหยัน ควักสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเปิดกล้อง เล็งถ่ายสภาพดูไม่จืดของชายโฉดหญิงชั่ว
เหลียงหงเพิ่งได้สติ เธอพุ่งพรวดเข้าหวังจะแย่งโทรศัพท์
“แกจะทำอะไร ห้ามถ่ายนะ!”
ลั่วหยางเบี่ยงตัว
