เด็กแดงอยากจะร้องไห้ ครั้งนี้เสียหายหนักมาก! ไม่อย่างนั้นเขาคงมีโอกาสได้ไป!
“อาจารย์ ศิษย์น้องอยากให้เราไปด้วยกันถึงพูดแบบนี้ จะโทษเขาไม่ได้ ได้โปรดอาจารย์ให้ศิษย์น้องไปเถอะ ศิษย์ไม่ไปแล้ว” ลิงพลันพูดขึ้น
เด็กแดงอึ้งงันก่อนจะหน้าแดง เขาช่วยพวกลิงพูดที่ไหนกัน เขาแค่ปากไวเท่านั้น ขณะอยากพูดอะไรนั้น…
ก็ได้ยินหมาป่าเดียวดายพูดตาม “อาจารย์ ศิษย์ก็ไม่ไปแล้ว ให้ศิษย์น้องไปเถอะ”
ฟางเจิ้งมองหมาป่าเดียวดายราวกับมีความคิด ก่อนมองกระรอก
เด็กแดงหัวใจบีบรัด หรือว่าจะมีหวังแล้ว?
กระรอกยื่นนิ้วออกมาถูกันไปมาตรงหน้าอก เอ่ยด้วยความเขินอายว่า “อาจารย์ ถึงศิษย์จะอยากไปจริงๆ แต่ว่า…แต่ว่าก็หวังจะให้ศิษย์น้องไป ศิษย์…ศิษย์อยู่วัดก็ได้”
เด็กแดงฟังถึงตรงนี้ ภายในใจเกิดความอบอุ่น เขารู้ดีว่าในบรรดาพวกศิษย์พี่ กระรอกอายุน้อยที่สุดแถมยังเหมือนเด็กน้อย มีใจอยากเล่นสนุกมากกว่า ปกติทุกคนจะดูแลกระรอก เอื้อเฟื้อให้กระรอก ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้กระรอกจะดูแลเด็กแดง เอื้อเฟื้อให้เขา ความรู้สึกนี้…น่าตื้นตันใจจริงๆ อบอุ่น
ตอนนี้เองฟางเจิ้งมองเด็กแดงพลางถาม “จิ้งซิน นายคิดว่าไง?”
เด็กแดงมองฟางเจิ้งก่อนมองหมาป่าเดียวดาย กระรอกและลิง สรุปเจ้าสามตั
