วนี้ยักคิ้วหลิ่วตาให้เขา เหมือนกำลังบอกว่า ‘รีบบอกไปสิว่าอยากไป! รีบบอกไป!’
เด็กแดงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยกับฟางเจิ้ง “อาจารย์ ศิษย์ไม่ไป ถ้าไป ศิษย์พี่ศิษย์น้องต้องไปด้วยกัน ถ้าไม่อย่างนั้นก็สวดมนต์อยู่วัดด้วยกันดีกว่า!”
“อะไรนะ?!” สิ้นเสียง หมาป่าเดียวดาย กระรอกและลิงตาค้าง ฟางเจิ้งตกใจเช่นกัน!
ฟางเจิ้งจ้องเด็กแดงเขม็ง “มั่นใจนะ?”
“มั่นใจ? อย่าถาม ถ้าถามอีกเดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนใจ” เด็กแดงพูดสะอื้น
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะเสียงดัง “ดีๆๆ!”
ฟางเจิ้งพูดคำว่าดีสามครั้ง ทำให้เจ้าพวกนี้ทำหน้างง นี่มันอะไร? อาจารย์บ้าไปแล้ว? หรือโกรธจนหัวเราะ?
ขณะที่เจ้าพวกนี้กำลังขนลุกกับเสียงหัวเราะฟางเจิ้งนั้น ฟางเจิ้งกล่าวขึ้น “ดีมาก ในที่สุดพวกนายก็รู้ว่าอะไรเรียกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องรวมเป็นหนึ่ง ไม่เลว! ในเมื่อเป็นอย่างนั้นก็ไปด้วยกัน!”
“อะไรนะ?” พวกตัวน้อยร้องตกใจพร้อมกัน ไหนพูดดิบดีว่าพาสัตว์เข้าไปไม่ได้?
ฟางเจิ้งยิ้ม “อาจารย์ไม่ได้หลอก ถ้าปกติพวกนายไม่เหมาะจะเข้าไปจริงๆ แต่ว่าครั้งนี้หมู่บ้านเราเหมาที่นั่ง ให้ผู้ใหญ่บ้านไปคุยน่าจะไม่มีปัญหา”
เจ้าพวกตัวน้อยมองตากันก่อนร้องเฮพร้อมกัน “เย่!”
สรุปคือฟางเจิ้งไปคุยกับหวังโอ้วก
