ุ้ย หวังโอ้วกุ้ยตกปากรับคำ ไม่นานก็บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว!
ดังนั้นชาวบ้านกลุ่มใหญ่ คนมีรถขับรถ มีจักรยานยนต์ขี่จักรยานยนต์ ไม่มีอะไรเลยก็นั่งรถโดยสาร กลุ่มคนมุ่งหน้าสู่อำเภอกันอย่างยิ่งใหญ่
ด้วยความที่การคมนาคมต่างกัน ความเร็วของทุกคนเลยต่างกัน หยางหวาพาฟางเจิ้งนั่งรถเล็กส่วนตัวเข้าเมืองไปแล้ว ตู้เหมยเลี้ยงลูกอยู่บ้าน ในรถกว้างมาก เจ้าพวกตัวเล็กที่นั่งรถเป็นครั้งแรกดีใจใหญ่ พากันมองไปรอบๆ ฟางเจิ้งไม่สังเกตเห็นเลยว่าหมาป่าเดียวดายอ้าปากจะลองรสสัมผัสแล้ว…
สรุปก็ต้องโดนฟางเจิ้งเขกหัวไปที จึงนอนหมอบไม่กล้าส่งเสียงอีก
กระรอกนั่งยองข้างหลังหยางหวา ดวงตาโตสว่างไสวมาก มองหยางหวาขับรถด้วยความแปลกใจ เลียนแบบหยางหวาบังคับพวงมาลัย ตอนเข้าเกียร์จะดึงหางใหญ่ เข้าเกียร์ตามพร้อมส่งเสียงกึกๆ มองทีแรกเหมือนคนขับรถมือเก๋ามาก
ลิงสงบนิ่งที่สุด นั่งนิ่งไม่ขยับ บางครั้งจะสวดมนต์ ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย ยังเป็นลิงเหมือยเคยที่เชื่อถือได้!
แต่ฟางเจิ้งไม่ได้สนใจว่ามีเสียงเด็กแดงดังแว่วมาจากข้างหลัง “ศิษย์พี่เป็นอะไร? ทำไมไม่ขยับล่ะ? เฮ้ย ขยับแล้ว อาจารย์ ศิษย์พี่จิ้งเจินอ้วกแล้ว!”
ฟางเจิ้งหันไปมอง เห็นเจ้าลิ
