โยชน์มากมาย! ฐานะของเจียงโจวยิ่งสูง พวกเขาก็ยิ่งเหมือนเรือสูงขึ้นตามน้ำ! ได้เรียนวิชาที่เจ๋งกว่าเดิม…คิดถึงตรงนี้ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น
ฟางเจิ้งพูดต่อว่า “แต่ว่า ประสกไม่สอดคล้องกับมาตรฐานในการรับศิษย์ของอาตมา ดังนั้นอาตมารับประสกไม่ได้ แน่นอนว่าเรามีวาสนาระหว่างกัน อาตมาจะให้ไผ่หนาวสามต้น”
“หา?” ทุกคนตะลึงค้างพร้อมกัน ฟางเจิ้งปฏิเสธเจียงโจวที่มีคุณสมบัติดีขนาดนี้? นี่…ในสมองหลวงจีนนี่มีแต่น้ำหรือ?
ฟางเจิ้งไม่สนว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร หมุนตัวกลับมาพูดกับขาเป๋หม่า “ประสกหม่า อาตมาก็รับประสกเป็นศิษย์ไม่ได้เหมือนกัน”
“ครับ…” ขาเป๋หม่าเตรียมใจไว้นานแล้ว เลยไม่ผิดหวังมากนัก
ทว่าฟางเจิ้งเอ่ยต่อ “แต่ว่าอาตมาสอนประสกแกะสลักอย่างไรได้”
“หา?” ทุกคนเบิกตาโตก่อนมองหลวงจีนบ้าที่พูดจาเว้นวรรคนานจนทำคนอื่นรอบๆ ปั่นป่วนไปหมดด้วยความคับแค้นใจ
ฟางเจิ้งยิ้ม “อาตมาเป็นนักบวช ถ้าประสกเข้าเป็นศิษย์อาตมาก็มีแต่ต้องออกบวช น่าเสียดาย วัดอาตมาเล็กเกินไป ไม่มีกุฏิมากขนาดนั้น เลยไม่รับประสก ส่วนวิชาการแกะสลัก นี่คือวิชาของคนใต้หล้า อาตมาไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้วเลยจะสอนประสก”
“หลวงพี่ นี่ไม่ยุติธรรม! ในเมื่อเป็นวิชาของคนใต้หล้า
