ชิวเสี่ยวเยี่ยขมวดคิ้วแน่น แววตาที่มองฟางเจิ้งเปลี่ยนไป ตอนเริ่มยังรู้สึกว่าหลวงจีนนี่หน้าตาสะสวย สะอาดจนทำให้คนรู้สึกว่าร้อนเจอหนาว สบายไปหมด ทว่ามองไปตอนนี้เพียงแค่เปลือกนอกที่ดี ทว่าภายในเหม็นสาบ! น่าดูถูก!
ฝานชิงคิดคล้ายๆ กับชิวเสี่ยวเยี่ย และคิดว่ามองฟางเจิ้งผิดไป ผิดหวัง!
เจียงโจวไม่ได้คิดมากขนาดนั้น แค่รอเงียบๆ ภายในใจเฝ้ารอเล็กน้อย…
ทว่าฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ “มีค่าเป็นเรื่องดี แต่สำหรับอาตมา มันก็ยังใช้ได้แค่จุดไฟ จิ้นซิน ผ่าเถอะ”
“ขอรับ!” จิ้นซินขานรับก่อนผ่ามีดในมือลงในฉับพลัน เกิดเสียงดังแกรก เก้าอี้กลายเป็นสองส่วน!
“หยุด!” ครั้งนี้ เจียงโจวนำหน้าเรียกไว้
จิ้งซินเลิกคิ้วขึ้น “พวกเจ้ารำคาญหรือไม่? ผ่าเก้าอี้เอง เหตุใดต้องพูดมากขนาดนี้? ถ้าพูดมากอีก ข้าจะกินพวกเจ้า!”
น่าเสียดาย เด็กน้อยอย่างจิ้งซินพูดแบบนี้ไม่มีใครใส่ใจอะไร มองว่าเป็นคำพูดเด็กเท่านั้น แต่คำตอบฟางเจิ้งทำให้ชิวเสี่ยวเยี่ยและฝานชิงตาเปล่งประกาย หลวงจีนนี่เป็นหลวงจีนนจริงๆ ไม่ใช่หลวงจีนเหม็นโฉ่!
ทว่าก่วนเสียงเฟิงผิดหวัง ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ส่วนใหญ่เรื่องที่เขาเจอจะแก้ปัญหาได้ด้วยเงินจนกระทั่งเจอกับเจียงโจว เดิมทีคิดว่านี่เป็นค
