อตนเอง อาจารย์ฉันเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัย เขาจะถ่ายทอดวิชานี้ให้กับผู้คนมากขึ้น สร้างความสุขให้กับคนมากขึ้น ดังนั้นขอให้หลวงพี่ให้เก้าอี้กับเราเถอะ นี่ไม่ใช่แค่เพื่อตัวฉันเอง แต่เพื่อทั้งวิชาชีพนี้” ยิ่งพูดชิวเสี่ยวเยี่ยยิ่งหน้าแดง ไม่ได้ละอายใจ แต่ตื่นเต้น เพราะเธอพบว่านี่ต่างหากคือมูลค่าที่มากที่สุดของเก้าอี้ตัวนี้!
ฟางเจิ้งพยักหน้าก่อนมองเจียงโจว
เจียวโจวเห็นฟางเจิ้งเงียบก็คิดว่าอยากให้ตนแสดงท่าทีอะไรบ้างจึงเอ่ยอย่างแน่วแน่ “หลวงพี่ ท่านมีบุญคุณช่วยชีวิตผม แม้เจียงโจวจะรู้ดีว่าตัวเองไม่ถือว่าเป็นคนดีที่สุด แต่เป็นคนพูดจาเชื่อถือได้ ถ้าหลวงพี่ให้เก้าอี้นี้กับพวกเรา ผมยอมเอามันกลับไปมอบให้มหาวิทยาลัย ไว้ใช้เป็นผลงานศึกษา ไม่กล้าเอามาครอบครองเอง!”
ทว่าเจียงโจวกลับไม่รู้ว่าคำพูดของชิวเสี่ยวเยี่ยประหนึ่งฟ้าผ่าในวันฟ้าแจ่มใส ระเบิดความคิดที่ปิดผนึกของฟางเจิ้งบางส่วน เขาเห็นโลกที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่ารางๆ! ส่วนเจียงโจวพูดอะไรนั้นเขาได้ยินไม่ชัดเลย แต่ก็ยังเข้าใจความหมายรวมๆ…
ฟางเจิ้งจึงว่า “อมิตาพุทธ ประสก จำคำพูดตัวเองในวันนี้ไว้ อาตมาจะให้เก้าอี้นี้กับประสก”
“หลวงพี่ฟาง…เอ่อ…หา…หา?!” เดิมทีคิดว
