ล้ว ใช้เวลาปีสองปีตอบแทนคงไม่เกินไปหรอก?” เจียงโจวตอบอย่างมีเหตุผล
แม้สองคนจะคิดว่าพูดมีเหตุผล แต่พอนึกถึงฐานะเจียงโจว ใช้เวลาสองปีก็ยังรู้สึกไม่คุ้มค่า ทว่าก่วนเสียงเฟิงที่ไม่แสดงท่าทีใดๆ กลับยิ้มแห้งๆ…
“ก่วนเสียงเฟิง นายยิ้มแบบนี้หมายความว่าไง? อาจารย์ลงมือแกะสลักพระพุทธรูปพระพุทธองค์ด้วยตัวเองให้วัด นายเมินเฉย? หรือจะบอกว่านายคิดว่าวัดไม่คู่ควร?” ชิวเสี่ยวเยี่ยเห็นก่วนเสียงเฟิงทำแบบนี้เลยถามด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย
เจียงโจวมองก่วนเสียงเฟิง ก่วนเสียงเฟิงยิ้มแห้ง “ไม่ใช่…ผม…เฮ้อ จะพูดยังไงดี อาจารย์ ท่านดูเดี๋ยวรู้เอง ผมพูดไปท่านต้องไม่เชื่อแน่ ดีไม่ดีจะถูกด่าเอา”
ฝานชิงแค่นเสียงขึ้นจมูก “นายจะบอกว่าฝีมือการแกะสลักของหลวงพี่ฟางเจิ้งเหนือกว่าอาจารย์อย่างนั้นเหรอ? ก่วนเสียงเฟิง หลวงพี่ฟางเจิ้งอายุเท่าไรเอง? อย่างมากก็ยี่สิบปี อายุแค่นี้ต่อให้เริ่มฝึกแกะสลักจากในท้องแม่จะประสบความสำเร็จแค่ไหน? และถึงจะเป็นอัจฉริยะ ก็ไม่มีใครถึงระดับอาจารย์ด้วยอายุเท่านี้ได้!” แม้ฟางเจิ้งจะช่วยชีวิตพวกเขา แถมฝานชิงยังซาบซึ้งใจ แต่ถ้าบอกว่าฟางเจิ้งที่อายุไม่เห็นจะมากกว่าเขาเท่าไรมีฝีมือการแกะสลักดีกว่าเจียงโจวแล้วล่ะก็ ตีเขาให้
