ึเปล่า? หมาป่านั่นอยู่บนเขามานานมาก พวกเรารู้จักมันดี มีนิสัยคน ฉลาดมาก แต่พูดภาษาคน? แกละเมอรึเปล่า? หรือว่าเป็นไข้แดดเลยเกิดภาพหลอน?”
ก่วนเสียงเฟิงได้ฟังซ่งเอ้อโก่วพูดแบบนี้พลางมองสีหน้าจริงจังมากของอีกฝ่าย ความตกใจและลนลานก็ค่อยๆ สงบลง นึกถึงสภาพการณ์ของตนเมื่อครู่ คงจะตกใจกับฝีมือของหลวงจจีนนั่นจนเหม่อลอย อาจจะหูแว่วจริงๆ
“เอาละ แกทำแบบนี้คงไม่ได้ไผ่หนาวแล้ว ไปเถอะ…” ซ่งเอ้อโก่วส่ายหน้าก่อนลงเขาไป
ก่วนเสียงเฟิงหันไปมองไผ่เขียวมรกตเหล่านั้น ทำใจจากไม่ได้! ทว่าจะให้เขากลับวัดเอกดรรชนีอีกครั้งก็กลัวนิดๆ…เลยตามซ่งเอ้อโก่วไป เอ่ยว่า “สหายซ่ง คือว่า ฉันยอมสอนขาเป๋หม่าแกะสลักก็ได้ แต่นายต้องช่วยฉันขอไผ่หนาวมาสักท่อนตกลงไหม?” วิธีของก่วนเสียงเฟิงง่ายมาก บนเขามีหลวงจีนเจ๋งขนาดนี้ ถ้าพวกชาวบ้านรู้ใครจะมาขอร้องเขา? ถึงตอนนั้นเขาจะไม่ได้ผลประโยชน์แม้แต่ขนไก่ จึงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครรู้รีบลงมือ ตักตวงได้เท่าไรก็เท่านั้น
ซ่งเอ้อโก่วได้ยินดังนั้นก็หันไปชำเลืองตามองก่วนเสียงเฟิงทีหนึ่ง หัวเราะเบาๆ ก่อนพูดอย่างแน่วแน่ “ไม่ต้องแล้ว!”
“ทำไม? ไผ่หนาวพวกนายดีจริงๆ แต่ฝีมือพวกนาย ชาตินี้คงขายไม่
