น จิ้งฝ่า นายเองก็มีนะ”
หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นพลันฉีกยิ้มซื่อๆ
“ยิ้มอะไร? เหมือนว่าให้เตียงศิษย์พี่แล้ว ศิษย์พี่จะไม่นอนพื้นอย่างนั้นแหละ…” เด็กแดงพึมพำ
หมาป่าเดียวดายส่งสายตาค้อนฉบับหมาป่าเดียวดายให้เขา!
ฟางเจิ้งขี้เกียจจะสนใจตัวตลกพวกนี้ ตั้งแต่ที่เขาได้วิชาช่างไม้สมาธิมาจากระบบ เดิมทีคิดว่าวิชานี้เป็นเศษขยะ แต่พอนึกดูแล้วถ้าเป็นวิชานี้ จากนี้ก็จะถือว่ามีโต๊ะเก้าอี้เตียงตั่งครบสมบูรณ์ ชีวิตจะดีขึ้นมาก คิดได้แบบนี้ วิชานี้ก็ไม่เลวจริงๆ
ถึงอย่างไรวันนี้ฟางเจิ้งก็ว่าง ไหนๆ ก็ดูแลแล้วก็ทำเตียงให้พวกลูกศิษย์เสียเลย จะได้ลองฝีมือด้วย แต่ไม่ลองไม่รู้ พอลองกลับตกใจสะดุ้ง ในวินาทีที่เขาสัมผัสไผ่หนาว ข้อมูลทั้งหมดของไผ่หนาวพลันวูบผ่านในความคิด รวมถึงลายเส้นทั้งหมดของไผ่หนาวในมือ ตรงไหนแน่น ตรงไหนอ่อนนุ่ม ตรงไหนเหมาะจะลงมีด…ได้ข้อมูลทั้งหมดมาครบครัน!
ยังไม่ลงมือ ฟางเจิ้งก็คิดได้แล้วว่าจะจัดการไผ่หนาวจากบนลงล่าง ทุกส่วนเหมาะจะทำอะไรไว้ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว! ความรู้สึกนั้นเหมือนเตรียมพร้อมอยู่ในใจมาแล้วจึงสงบลง มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ไผ่หนาวบนเขายังไม่ถึงปี ไผ่ทั้งหมดก็คลุมด้วยเปลือกไผ่หนึ่งชั้น ฟาง
