เจิ้งต้องแกะเอาเปลือกไผ่ออกก่อน ถึงหยิบมีดถางป่ามา แม้มีดถางป่าจะเก่าแล้ว แต่คมมีดยังสว่างแวววาว คมกริบอย่างยิ่ง นี่ก็เป็นอาวุธในหลายชิ้นที่วัดเอกดรรชนีมี! ตอนนั้นที่หลวงตาหนึ่งนิ้วบุกเบิกภูเขาเอกดรรชนี นี่ก็เป็นขุนนางที่สร้างคุณูปการครั้งใหญ่
“อาจารย์ ท่านจะใช้ไอ้นี่? ท่านมั่นใจนะว่าจะทำเตียงให้เรา ไม่ได้จะทำโลงศพให้เรา?” เด็กแดงเข้ามาใกล้ วัดมีดถางป่าที่ยาวครึ่งตัวเขา
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “อาจารย์ก็อยากได้มีดที่ดีกว่านี้ แต่ว่าไม่มี! ใช้ไปก่อนเถอะ ดีเลวยังไงก็เป็นมีด”
เด็กแดงจะพูดบางอย่างก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโมโหดังมาจากนอกประตูวัด “หยุด!”
คนที่ตะโกนคือก่วนเสียงเฟิงที่ขึ้นเขามากับซ่งเอ้อโก่ว วัดเอกดรรชนีใหญ่ขนาดนี้ ยืนอยู่หลังประตูวัดยังเห็นชัดว่าฟางเจิ้งถืออะไรในมือ! สีเขียวมรกตดั่งหยกแข็งโปร่งใส! ท่อนแนวขวางไม่ใช่สี่เหลี่ยม แต่แน่นอย่างยิ่ง อย่างกับหินหยก! ไผ่แบบนี้อย่าว่าแต่ไม่เคยเห็นเลย กระทั่งไม่เคยได้ยิน! ไม่ต้องแปรรูปก็เป็นผลงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบแล้ว! แต่หลวงจีนบ้านี่หยิบมีดที่ใหญ่กว่ามีดฆ่าหมูมาฟัน! นี่จะทำฟืน? เกินไปแล้ว! สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!
อยู่ข้างนอกเป็นของหายาก แต่เจ้
