านี่ใช้สิ้นเปลืองแบบนี้! ทำลายของสวรรค์ กฎแห่งสวรรค์ยากจะให้อภัย! ก่วนเสียงเฟิงเกิดอาการหัวร้อน ลืมว่าตนมาขอร้องจึงตะโกนออกไป!
ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว ถิ่นตน เขาทำอะไรต้องสนใจคนอื่นตั้งแต่เมื่อไร? หันไปมองก็เห็นคนหนึ่งยืนข้างซ่งเอ้อโก่ว สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ร่างกำยำ ไว้หนวดเคราและจอนผมคู่กับผมเปียหางม้า…ฟางเจิ้งไม่แปลกตากับลักษณะแบบนี้ เขาเห็นในอินเทอร์เน็ตบ่อยครั้ง ปกติคนพวกนี้จะทำงานด้านศิลปะ เล่าลือว่าแบบนี้ค่อนข้างเหมือนปรมาจารย์ศิลปะ ผู้ชายไว้ผมยาวฟางเจิ้งไม่ได้คิดอะไร คนโบราณก็ไว้ผมยาว ปกติไม่ถือว่าเป็นเรื่องอะไร ขอแค่อย่าด่าแม่ก็พอ
เด็กแดงได้ยินเสียงตะโกนก็ไม่พอใจ เงยหน้าขึ้นพูดไปว่า “ไอ้พวกสตรี ตะโกนอะไรกัน? ไม่เห็นรึว่าอาจารย์ข้ากำลังทำงานอยู่?”
‘พรวด!’ ซ่งเอ้อโก่วขึ้นเขาเป็นประจำ รู้ว่าบนเขาขาดอะไรเลยเอากาน้ำมาด้วย อากาศร้อนจริงๆ จึงโบกพัดลดอุณหภูมิไปพลางดื่มน้ำไปพลาง แต่ก็ต้องพ่นน้ำออกมาทั้งหมด…สำลักจนน้ำตาไหล จากนั้นอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้
ก่วนเสียงเฟิงโกรธจนลูกตาแทบถลน ต่อว่าด้วยความโมโห “ทำไมเด็กพูดจาแบบนี้? ไว้ผมยาวก็ไม่ได้แปลว่าเป็นผู้หญิง ศิลปินก็เป็นแบบนี้แหละ!”
“เจ้าพูดแบบนี้ข
