นดินแดนกว้างใหญ่ สองคนนี้รวมกันเดินทางไปไม่รู้กี่ลี้ พบเจอสัตว์อสูรนานาชนิด จากคำบอกเล่าของพวกเขา ในปัจจุบันไท่หวงยังคงพบผู้ฝึกยุทธ์อยู่บ่อยครั้ง ผู้ฝึกยุทธ์จากต้าจิ่งและแคว้นประเทศราชต่างๆ ได้ขยายรากฐานในไท่หวงจนกลายเป็นพื้นที่ที่ครอบคลุมกว้างขวางยิ่งกว่ามหาอาณาจักรเทียนจิ่ง ประชากรของต้าจิ่งเองก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า เมื่อรวมกับประชากรจากแคว้นประเทศราชต่างๆ ก็มีเกินกว่าหนึ่งหมื่นล้านคนไปนานแล้ว
พวกเขามาถึงไท่หวงเป็นเวลาเวลายี่สิบแปดปีแล้ว ต้าจิ่งยังไม่เคยประสบภัยพิบัติใดๆ ช่วงเวลายี่สิบแปดปีนี้จึงถือเป็นยุคแห่งความสงบสุขที่สุดในประวัติศาสตร์ของต้าจิ่งและแคว้นต่างๆ แห่งทวีปชีพจรมังกร เพียงพอที่จะถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ของแต่ละแคว้น เจียงฉางเซิงฟังเรื่องราวเหล่านั้นด้วยความเพลิดเพลิน แม้ว่าร่างแยกของเขาจะเดินทางบันทึกภาพสัตว์อสูรและภูมิทัศน์ของฟ้าดินอย่างไม่หยุดยั้ง แต่เนื่องจากเขาแข็งแกร่งเกินไป ประสบการณ์ที่เขาประสบมานั้นจึงดูไม่น่าตื่นเต้นเท่าที่พวกเยี่ยสวินตี้เล่ามา
เมื่อเล่าจบ เยี่ยสวินตี้จึงถามอย่างยิ้มแย้มว่า “มรรคาจารย์ ท่านจะออกไปท่องเที่ยวกับพวกเราเมื่อไรขอรับ”
หากมีมรรคาจารย์ร่วมทางด้วย พวกเขาคงกล้าบุกเข้าไปในสถานที่อันตรายที่ไม่กล้าเหยียบย่างก่อนหน้านี้ได้
“ช่างข้าไปเถิด ข้าไม่ชอบท่องเที่ยวไปทั่วหล้าหรอก”
เจียงฉางเซิงส่ายหน้ากล่าวปฏิเสธ เขาไม่ได้ลำพองตน ยังคงระมั
