ละเด็กแดงมองมา นักพรตเต๋าเล่อเทียนถึงพูดต่อ “ก็จะชินเอง”
เจ้าพวกนี้มองค้อนไปทีหนึ่ง คิดว่าจะมีอะไรพิเศษ สรุป…นี่มันหลอกกันนี่!
ฟางเจิ้งกลับไม่ใส่ใจ แต่หยิบแก้วชาขึ้นมาชิม รสชาติขมเล็กน้อย แต่หลังจากขมไปแล้วจะหวานเล็กน้อย ทว่าก็ยังกลบรสขมนั้นไม่อยู่
“เจ้าอาวาส ถ้ารู้สึกว่าขมเกินไปก็ใส่น้ำผึ้งได้นะ” นักพรตเต๋าเล่อเทียนหยิบกระป๋องมาอันหนึ่ง “นี่คือน้ำผึ้งป่าที่เก็บมาเมื่อช่วงก่อน รสชาติใช้ได้เลย”
ฟางเจิ้งใส่ลงไปเล็กน้อยอย่างไม่ลังเล ลองชิม…ใส่อีก ลองชิมอีกก็ยังใส่อีก สุดท้ายหวานอย่างยิ่งถึงดื่มได้สบาย
เด็กแดงยื่นมือจะหยิบน้ำผึ้ง แต่นักพรตเต๋าเล่อเทียนเก็บกลับมาอย่างเด็ดขาด
เด็กแดงร้องโวยด้วยความไม่ยอม “เหตุใดไม่ให้ข้ากินน้ำผึ้ง?”
“อาจารย์เธอใช้ช้อนเล็กตัก อาตมาดูจากท่าทางเธอแล้ว คิดจะเอาไปทั้งกระป๋องรึ?” นักพรตเต๋าเล่อเทียนทำเสียงหึๆ
เด็กแดงหน้าแดง เขาคิดแบบนี้จริงๆ…
กระรอก ลิง และหมาป่าเดียวดายได้น้ำผึ้งไปเล็กน้อย แต่ละตัวกินอย่างมีความสุข โดยเฉพาะหมาป่าเดียวดาย มันแลบลิ้นลองชิมแล้วถึงกับไม่ยอมกลืนน้ำผึ้ง ให้วางอยู่ที่ลิ้นอย่างนั้น ก่อนส่ายไปส่ายมาตรงหน้าเด็กแดง…
เด็กแดงหรี่ตามองหมาป่าเดียวดายแล้วเงย
