จะไม่เคยเห็น แต่เห็นนักพรตเต๋าในมือถือพูดกับคนบ่อยๆ ว่า ‘พระพุทธอายุขัยยืนยาวไม่จบสิ้น’ เหมือนจะไม่ต่างกับทัศนาหาที่สุดมิได้เลย” ฟางเจิ้งถาม
นักพรตเต๋าเล่อเทียนได้ยินดังนั้นก็เบะปาก ทำหน้าตาดูถูก “นั่นเพราะหูท่านไม่ดี หรือไม่ก็นักพรตเต๋าปลอมที่ไร้ความรู้พูดจามั่วซั่ว พวกเราจะไปพูดว่าพระพุทธอายุขัยยืนยาวไม่จบสิ้นได้ยังไง? เราไม่ได้นับถือพระพุทธ แต่เราจะพูดว่าอายุขัยยืนยาวมีความสุขไม่มีจบสิ้นต่างหาก ทว่าภาคใต้บางที่ การออกเสียงคำว่าความสุข (ฝู) กับพระพุทธ (ฝอ) คล้ายๆ กัน เลยออกมาเป็นพระพุทธอายุขัยยืนยาวไม่จบสิ้น ความจริงเป็นอายุขัยยืนยาวมีความสุขไม่มีจบสิ้นต่างหาก เป็นการมอบอายุขัยและความสุขอันหาที่สุดมิได้กับท่าน เป็นคำอวยพรน่ะ”
ฟางเจิ้งเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ขณะเดียวกันยังเก้อเขินเล็กน้อย ไม่ถามก็ไม่รู้จริงๆ พอถามถึงได้พบว่าตนเบาปัญญาเกินไป!
สองคนพูดคุยกันอย่างถูกคอ คุยครั้งนี้นานถึงสองชั่วโมงกว่า ตอนนี้เองได้ยินฝานชิงร้องตกใจว่า “อาจารย์ อาจารย์เป็นอะไร? นักพรต หลวงพี่! รีบมาเร็ว อาจารย์ผมแปลกๆ ไป!”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจ ชีวิตคนสำคัญจึงต้องรีบ
ทว่านักพรตเต๋าเล่อเทียนทำหน้าเฉยเมย เอ่ยด้วยความรำคาญว่า
