นักพรตเต๋าเล่อเทียนหน้าแดง “อาตมาไม่ใช่นักพรตเต๋าแท้ ออกบวชกลางทาง มีบางสิ่งที่ไม่เข้าใจอยู่ ก่อนหน้านี้ถามคน ถึงรู้ว่าปกติเวลาศิษย์ลัทธิเต๋าแสดงความเคารพจะเอ่ยว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าสูงสุด’ หรือไม่ก็ ‘พระผู้เป็นเจ้าไท่อี่สูงสุด’ ถ้าเจอผู้เลื่อมใสที่ประสบเรื่องร้ายก็จะเอ่ยว่า ‘ขอพระผู้เป็นเจ้าไท่อี่พาข้ามผ่านเคราะห์ภัย’ หรือ ‘ขอพระผู้เป็นเจ้าไท่อี่ช่วยบรรเทาทุกข์’ เป็นการเรียกหาพระผู้เป็นเจ้าไท่อี่ผู้มีความเมตตาอันยิ่งใหญ่ เหมือนกับพระโพธิสัตว์กวนอิมของพุทธศาสนาพวกท่าน หวังว่าพระผู้เป็นเจ้าไท่อี่จะแสดงฤทธิ์ช่วยเหลือคนที่ประสบเคราะห์ภัย ช่วยให้ข้ามผ่านพ้นเคราะห์ การแสดงความเคารพแบบนี้ใช้กันมาหลายปีแล้ว
จนถึงช่วงต้นยุคแปดศูนย์ ตอนที่นักเล่าหนังสือคนหนึ่งกำลังเล่าถึงหนังสือ หรือตอนที่นักพรตเต๋าในหนังสือมีบทบาท ก็มักจะใช้คำว่า ‘พระพุทธ…หาที่สุดมิได้’ เป็นคำติดปากไป ต่อมาในการประชุมสภาครั้งหนึ่ง นักเล่าหนังสืออยู่กลุ่มเดียวกับไต้ซือพุทธศาสนาพอดี ดังนั้นไต้ซือเลยขอชี้แนะนักเล่าหนังสือว่าลัทธิเต๋าไม่เรียกว่าพุทธ ดังนั้นคำว่าพระพุทธหาที่สุดมิได้ไม่เหมาะจะใช้เป็นคำเรียกติดปากของลัทธิเต๋า นักเล่าหนังสือคนนั้นอยากจะ
