พำในใจว่า ‘ไม่ใช่ทอง ไม่ใช่เงิน ไม่กระดากอายที่เอาออกมารึ?’
เจ้าลิงยืนข้างหลังฟางเจิ้ง นัยน์ตามีความอยากรู้อยากเห็น แต่พยายามทำให้ตนนิ่งไว้เหมือนนักบวชชราเข้าฌาน
หมาป่าเดียวดายกวาดสายตามองแก้วเล็กใบนั้นก่อนส่ายหน้า พึมพำในใจว่า ‘ขี้เหนียวจริงๆ แก้วเล็กแค่นี้จะไปดื่มอะไรได้? ดื่มน้ำยังขี้เหนียวขนาดนี้…’
ในบรรดาทุกคน กระรอกดีใจที่สุด นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นแก้วที่ตราตรึงใจแบบนี้ มีความสุข!
ฟางเจิ้งไม่เข้าใจเรื่องชา และไม่เข้าใจเครื่องชา แต่รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าเครื่องชาชุดนี้ไม่ธรรมดามาก
ฟางเจิ้งยิ้มเอ่ย “พูดจริงๆ นะ ที่วัดอาตมายังเอาเครื่องชาหรูหราแบบนี้ออกมาไม่ได้เลย มีเครื่องชาแบบนี้ได้ สามชาติก็มีความสุข”
นักพรตเต๋าเล่อเทียนมองบนไปทีหนึ่ง “ไม่เท่าไรหรอก มองจากนัยน์ตาท่านก็เห็นว่าไม่ได้สามชาติมีความสุขอะไรเลย ดูเฉยเมยมาก ส่วนนี้ไม่ดีเลย เห็นอะไรก็ไม่ตกใจ ถ้ามองทะลุธุลีแดงจริงๆ ไม่ตื่นเต้นกับอะไรเลย แล้วชีวิตจะมีความหมายอะไร?”
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ ด้วยความจนปัญญาสองที ไม่เถียงกับนักพรตเต๋าเล่อเทียนแล้ว เพราะเขาตกใจเครื่องชานี่อยู่บ้างจริงๆ เพียงแต่แววตาเขาใสกระจ่างแบบนี้ตลอด จะโทษเขาได้หรือ?
นักพรตเต๋าเล
