ส่วนงานฝีมือช่างไม้สมาธิ ตอนนี้ไม่มีเวลาลองใช้ ฟางเจิ้งเลยเลิกคิดก่อนชั่วคราว
“อาจารย์ ตอนนี้เราจะไปที่ใดกัน คงไม่เพ่นพ่านไปมาในภูเขาหรอกนะ” เนื่องจากเด็กแดงต้องเข้าภูเขา เขาเลยทำใจสวมจีวรตัวเล็กนั้นไม่ได้ เพราะกิ่งไม้แทงมั่วไปหมดจะทำให้จีวรชำรุดได ด้ นั่นจะขาดทุนหนัก ดังนั้นเด็กนี่จึงพยายามกระตุ้นจิตใจตนเอง สวมตู้โตวของเขา เปลือยก้นเข้าป่าไป ไม่รู้ว่าเขากระโดดออกมาจากตรงไหน กระโดดออกมาก็ตะโกนเสียงดัง
ฟางเจิ้งพูดว่า “อาจารย์ก็ไม่รู้ เดินไปก่อนเถอะ เห็นที่ไหนดีก็พักที่นั่น”
เด็กแดงเบะปาก “นี่มันจะหน้างานไปหน่อยหรือไม่”
ฟางเจิ้งอย่างไรก็ได้ ถึงอย่างไรพวกที่ตามเขามาก็เติบโตในภูเขา ไม่กลัวยุงหรือแมลงกัดต่อย หนังหนาอีกทั้งขนเยอะ ส่วนเขากับเด็กแดง คนหนึ่งมีจีวรขาวจันทร์คุ้มกันกาย ส่วนฟางเ เจิ้งก็หนังหนาฟันแทงไม่เข้า ยุงหรือแมลงที่ไหนจะกัดเขาได้ ฟางเจิ้งเรียกได้ว่าเป็นปีศาจแล้ว!
คนพวกนี้เดินกันเร็วมาก ถึงตอนเที่ยงก็มาถึงส่วนลึกภูเขาใหญ่แล้ว สายลมภูเขาเย็นสบาย ทำให้จิตใจคนสุขสบาย
ช่วงที่ฟางเจิ้งอยากปลงอนิจจังนั้น พลันมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมาจากข้างหน้า
ฟางเจิ้งอึ้งงัน ป่าเขาลึกแบบนี้มีคนอยู่ด้ว
