ย?
เขาพาลูกศิษย์ทั้งหมดวิ่งเข้าไป หมาป่าเดียวดายวิ่งเร็วสุด กระโดดพรวดเข้าไปหา…
เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้น สีหน้ามีแต่ความทุกข์ ข้างๆ เป็นนักเรียนผู้ชายนั่งยองอยู่ แบกกระเป๋าปีนเขาไว้ใบหนึ่ง สีหน้าร้อนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ตะโกนขอให้ช่ว วย
“เสี่ยวฝานอย่าตะโกน ในป่าเขาแบบนี้จะมีคนได้ยังไง เอ็งไม่ได้ตะโกนเรียกคนมา แต่หมาป่าจะมาน่ะสิ” ชายชราผมขาวดอกเลาเอ่ยด้วยความอ่อนแรง
“อาจารย์ต้องไม่เป็นไร อาจารย์บอกไว้แล้ว ขอแค่ผมตั้งใจ อาจารย์จะสอนสิ่งที่อาจารย์รู้ทั้งหมด อาจารย์จะผิดสัญญาไม่ได้นะ ฮือๆๆ…” ฝานชิงร้องไห้
“เด็กโง่ ข้าถูกงูกัด ไม่มีเซรุ่มต้านพิษ ข้าก็ออกไปไม่ได้แล้ว อีกอย่างขาข้าหัก เอ็งอยู่กับข้าจะถูกข้าถ่วงเปล่าๆ เอาละ ฟังข้าให้ดี เอ็งเดินไปทางนั้น เดินไปตลอดก็จะออกจา ากภูเขาใหญ่นี่ได้ ถึงข้าจะสอนเอ็งไปไม่เยอะ แต่ว่า แค่กๆ…” ลมหายใจชายชราอ่อนลงเรื่อยๆ เริ่มไอแล้ว
ฝานชิงได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้เสียใจหนักกว่าเดิม ขณะจะพูดบางอย่าง พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแต่หมาป่าตัวใหญ่ขนาดเท่าลูกวัววิ่งเข้ามา ทำเอาเขาตกใ ใจจนหน้าซีดเผือดร้องว้ากล้มลงนั่งกับพื้น ทว่า
