ฝานชิงตั้งสติได้ในฉับพลัน เข้ามาขวางไว้หน้าชายชราพลางตะโกนว่า “หลบ! รีบหลบเร็ว!”
“ฝานชิง วิ่งเร็ว! ไม่ต้องสนใจข้า เอ็งรีบวิ่งไป!” ชายชราร้อนใจเช่นกัน หมาป่าตัวใหญ่แบบนี้ ฝานชิงขวางไม่อยู่แน่ อยู่ต่อไปมีแต่จะกลายเป็นมื้ออาหารหมาป่า ตอนนี้หนีไปได้คนเดียว ว ขณะเดียวกันชายชราซาบซึ้งใจกับการกระทำของฝานชิงมาก ยามทุกข์เห็นความจริงใจ สามีภรรยายามเข้าตาจนยังต่างคนต่างหนี แล้วนับประสาอะไรกับศิษย์และอาจารย์สมัยนี้? ฝานชิงทำกับเขาแ แบบนี้ เขารู้สึกว่าชีวิตนี้การรับฝานชิงเป็นศิษย์เป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด
“ไม่ไป! อาจารย์ ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ให้หมาป่ากินท่านหรอก!” ฝานชิงพูด
“เอ็ง…เฮ้อ เอ็งไม่ไปแล้วใครจะสืบสานงานฝีมือของข้าต่อไป?” ชายชราพูดด้วยความซาบซึ้งใจ
ฝานชิงจะพูดบางอย่างกลับเห็นหมาป่าเดียวดายทำเสียงหึๆ สองที จากนั้นนอนหมอบตรงหน้าสองคน หรี่ตาลง ทำท่าทีว่าฉันไม่ได้สนใจพวกแกสองคน
ฝานชิงกับชายชรางุนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน? หมาป่านี่ไม่กินพวกเขา?
“ฝานชิง หมาป่าเจ้าเล่ห์โดยธรรมชาติ มันไม่ลงมือ ไม่แน่ว่ากำลังรอเพื่อนมาสมทบ เอ็งอาศัยจังหวะนี้รีบไปซะ ปีนต้นไม้ได้ก็ไป รู้ไหม?” ชายชราเร่งรัดด้วยความร้อนใจ
หมา
