ป่าเดียวดายได้ยินแบบนั้นถึงกับมองค้อน ถ้ามันอยากกินคนแก่กับเด็กนี่ยังต้องรอเพื่อนหรือ แค่กระโจนเข้าไปเด็กตัวเล็กแบบนี้ แค่พบหน้ากันก็ฆ่าได้ในเสี้ยววินาที
ขณะที่สองกำลังคนกำลังให้คนหนึ่งไปแต่ไม่ไปนั้น เสียงสวดดังขึ้นในฉับพลัน “อมิตาพุทธ ประสกทั้งสองไม่ต้องตกใจ หมาป่านี่เป็นศิษย์อาตมาเอง เขาไม่ทำร้ายทั้งสอง”
สองคนได้ยินเสียงคนจึงเงยหน้ามองในทันที เห็นหลวงจีนจีวรขาวโผล่มาตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ผิวขาวสะอาด ใบหน้าเมตตา ดวงตาสว่างวาววับ แวววาวดุจดารา ยืนอยู่ตรงนั้นเจิดจรัสแล ละอบอุ่นอย่างยิ่ง ส่วนหมาป่าตัวใหญ่ยังคงนอนหมอบอยู่ไม่ไกล หาดวอด ยังคงมองพวกเขาด้วยสายตามองคนโง่
เห็นถึงตรงนี้สองคนถึงเข้าใจ หน้าแดงขึ้นมา
ฝานชิงพลันตั้งสติได้ เอ่ยว่า “หลวงพี่ท่านมาพอดีเลย อาจารย์ผมถูกงูกัด ขอร้องล่ะครับช่วยเขาที ขอแค่ท่านช่วยได้ ท่านจะเอาเงินเท่าไรผมให้หมดเลย ต่อให้เงินผมไม่พอผมก็จะ ะให้ท่านทีหลัง”
ฟางเจิ้งหมดคำจะพูด ยิ้มเจื่อนๆ ว่า “อาตมาเป็นนักบวช ช่วยคนเป็นเรื่องสมควร จะไปละโมบเงินประสกได้ยังไง ถ้าประสกมีใจ จากนี้ก็ไปจุดธูปที่วัดสองสามดอกก็พอ”
“ธูปสองสามดอกได้หมดเลยครับ หลวงพี่รีบช่วยอาจารย์
