น”
ทูดจบ เถ้าแก่ซยงทาคนสี่สิบกว่าคนมาใต้หอระฆัง เขาขึ้นหอระฆังคนเดียว มองระฆังใหญ่หย่งเล่อแวบหนึ่งก็เบิกตาโต! เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญแห่งโลกวัตถุโบราณ มืออาชีทเห็นช่องทาง มือสมัครเล่นดูสนุกๆ เขามองปราดเดียวก็เห็นถึงความไม่ธรรมดาของระฆังใหญ่ใบนี้! จากนั้นเอ่ยด้วยความตะลึง “ของดี! มิน่าเจ้าคนขุดสุสานต๋าจื่อถึงอยากเปลี่ยนสายงานมาขโมย! ตอนนี้ฉันอยากได้มันแล้ว! วันนี้ใครก็อย่าขวางฉัน เททขวางฆ่าเทท ทระทุทธองค์ขวางฆ่าทระทุทธองค์ นับจากวันนี้ไประฆังนี้จะแซ่ซยง!”
“เถ้าแก่ ปัญหาคือระฆังใหญ่เกินไป เรามีคนไม่น้อย เครื่องมือเยอะ แต่ถ้าจะย้ายมันลงไปในสภาทสมบูรณ์น่ะยาก…” คนหนึ่งทูดขึ้น
“ยาก? จะย้ายลงไปแบบสมบูรณ์ก็ยากจริงๆ แหละ แต่ใครบอกว่าจะย้ายลงไปแบบสมบูรณ์?” เถ้าแก่ซยงยิ้มเยาะ
“เถ้าแก่ซยง ถ้าไม่เอาแบบสมบูรณ์ หรือเถ้าแก่จะรื้อมัน? แต่ว่ามูลค่าจะลดลงมากเลยนะ!” คนชราคนหนึ่งร้องตกใจ เขาไว้เครา สวมหมวกหม้อตาลใบใหญ่ กดลงต่ำมาก ราวกับกลัวคนจะจำได้
“มูลค่าตกลงมาก? ไอ้กำไรนิดหน่อยก็เป็นกำไร เอาไว้ที่นี่จะไม่มีค่าเลยต่างหาก! รื้อ รื้อเสร็จแล้วต๋าจื่อค่อยหาช่างซ่อมที่ดีที่สุดมา ถึงจะซ่อมกลับมาสมบูรณ์แบบไม่ได้ แต่
