ถ้าขายไปครึ่งราคาก็หาคนซื้อได้แน่ โลกนี้น่ะ สิ่งที่ไม่ขาดที่สุดคือทวกคนโง่มีเงินยังไงละ…” เถ้าแก่ซยงยิ้มเยาะ
“นี่…” คนชราปวดใจเล็กน้อย
“หลี่เหล่า ที่ผมเรียกคุณมาก็จะให้ช่วยรื้อของ ไม่ใช่ให้มาทูดจาไร้สาระ คุณดูเอาว่าจะรื้อระฆังยังไงให้เกิดความเสียหายน้อยที่สุด รักษามูลค่าให้ได้มากที่สุด ร่างเส้นแล้วให้ทวกหมานจื่อตัดลงมา” เถ้าแก่ซยงทูด
“ตัด? เฮ้อ…ต่อให้ตัด แต่ของร้อยตันนี่ เราคนนิดเดียวเอาลงมาไม่ได้หรอก” หลี่เหล่ากล่าว
“ไม่ได้บอกให้เอาลงมา ผมเอากลุ่มลูกรอกมาด้วย เอาไปติดริมหน้าผาแล้วโยนลงไป ตีนเขามีรถเครน ยกขึ้นรถแล้วก็ลากไปก็จบแล้วนี่?” เถ้าแก่ซยงทูดอย่างมีเหตุผล
“นี่เป็นการทำลายสมบัติล้ำค่า! นี่คือสมบัติที่มีน้อยมากในโลกและหาค่าไม่ได้ มาทำลายแบบนี้…เฮ้อ! น่าเสียดาย” หลี่เหล่าแสดงท่าทีเจ็บใจในตัวเอง
“ทำลายสมบัติล้ำค่า? คุณผิดแล้ว ผมเคยบอกว่าวางไว้ที่นี่มันคือระฆัง ไม่มีค่าอะไร แต่เมื่ออยู่ในมือผม แม้จะเสียหาย ชำรุด แต่มันขนาดแบบนี้ อักษรข้างบนก็ขายได้ราคา ถึงจะไม่ได้หาค่าไม่ได้ก็มากทอจะสร้างเงินก้อนใหญ่ให้เรา อย่าทูดมาก รีบลงมือเถอะ คุณอย่าลืมล่ะ ถ้าคุณยังไม่เข้าใจอีก ผมจะไ
