ซ่งเอ้อโก่วถาม
“หมูป่าเยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” จางจื่อตกใจสะดุ้ง สัตว์ป่าที่ดุที่สุดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือคือหมูป่า ขึ้นเขาไปเจอหมาป่ายังดีกว่าเจอหมูป่าเสียอีก
“ใจเย็นครับ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่รู้ว่าพวกหมูป่าเป็นอะไร หลังลงเขามาก่อเรื่องครั้งหนึ่งแล้ว พอเห็นคนก็จะวิ่งอ้อมไป ไม่ยอมเจอหน้าคน แต่ฝูงหมาป่าบนเขา หมี หรือ งูพิษอะไรพวกนี้ก็มีไม่น้อย หลักๆ คือยังไม่ได้บุกเบิกภูเขาทงเทียน มีเพียงทางเล็กๆ คดเคี้ยวที่ทุกคนย่ำผ่าน การเดินทางลำบากมาก อ้อ พวกคุณขึ้นเขาไปทำอะไรกันล่ะ ข้างบนนั่น นอกจากผักป่ากับสมบัติบนภูเขาแล้วก็ไม่มีอะไรอีก” ซ่งเอ้อโก่วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เราเป็นคนในเมือง อยากจะสัมผัสกลิ่นอายธรรมชาติในป่าดึกดำบรรพ์ อ้อ เถ้าแก่ซ่ง คุณพอจะหาคนนำทางที่เหมาะสมกับเราได้ไหม” จางจื่อถาม
“คนนำทางน่ะง่าย ผมจะหาให้คุณเอง แต่ว่าราคา…คุณก็รู้นี่ หมู่บ้านเราทำร้านอาหาร ออกไปหนึ่งวันเสียหายไม่น้อยเลย” ซ่งเอ้อโก่วยังคงเจ้าเล่ห์
จางจื่อยิ้มบอก “วางใจได้ พวกคุณไม่ได้น้อยๆ แน่”
ซ่งเอ้อโก่วถึงค่อยพยักหน้าแล้วออกไป
ซ่งเอ้อโก่วออกประตูมาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกๆ คนในเมืองขึ้นเขาใช่ว
