้งยังคงตีกลอง ลิงอีกด้านก็ยังเคาะระฆัง
เสียงระฆังกับกลองควบคู่กัน หนึ่งเป็นความน่าเกรงขามยิ่งใหญ่ ความศักดิ์สิทธิ์และทรงพลัง แต่กลับมีกลิ่นอายสมาธิแฝงอยู่ภายใน อีกหนึ่งมีความชั่วร้ายเหี้ยมโหด แฝงด้วยความยั่วยวนไร้ที่สิ้นสุด ราวกับว่าจะควักทุกสิ่งที่ไม่ดีในใจคนออกมา! สองเสียงปะทะกัน ชดเชยกันกลางอากาศในวัด วัดเหมือนกับฟองน้ำที่ถูกบีบอัด เคาะทีหนึ่งจะบีบแรงปรารถนาทุกสรรพสัตว์และกลิ่นอายพุทธออกมาเสี้ยวหนึ่ง หลอมรวมกับเสียง จากนั้นแผ่กระจายไปตามเสียง
น่าเสียดายแรงปรารถนากับกลิ่นอายพุทธในวัดเอกดรรชนียังน้อยเกินไป แผ่ไปได้ไม่ไกลเท่าไร อย่างมากสุดก็ปกคลุมยอดเขาเอกดรรชนีเท่านั้น ไกลกว่านี้ไม่มีกำลัง…
แม้จะเป็นแบบนั้น สัตว์และพืชบนยอดเขาได้รับประโยชน์ครั้งใหญ่ พืชใหญ่ขึ้น กระหายอยากจะได้ นกกระจอกมีชีวิตชีวามากขึ้น ปราดเปรียวขึ้น ทั้งยอดเขาเหมือนถูกเสียงนี้กระตุ้น ต่อให้เป็นหินภูเขาก็ยังให้ความรู้สึกสวยงามแห่งชีวิตกับคน แน่นอน หินก็ยังเป็นหิน ยังเป็นของตาย เพียงแต่ความรู้สึกเปลี่ยนไปเท่านั้น
แม้คนตรงตีนเขาจะไม่ได้รับกลิ่นอายพุทธและการชะล้างของแรงปรารถนา ทว่าภายในใจกลับกลัดกลุ้มเล็กน้อยเพราะเสียงกลอง…แต่
