เด็กแดงเพิ่งจะพูดบางอย่าง พลันมีมือใหญ่ข้างหนึ่งตบที่ศีรษะเขา เด็กแดงเงยหน้ามอง ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อย สื่อความหมายว่าอย่าส่งเสียง ให้มองดูไปเงียบๆ
เด็กแดงอยากพูดบางอย่าง ทว่าต่อมาดวงตาเขาถลึงโตอย่างยิ่ง มองลิงด้วยสีหน้าตื่นตกใจ เพราะว่าตัวลิงเปล่งแสงพุทธ! แม้จะหายไปในพริบตา ทว่าก็ยังน่าตกตะตึง!
“อาจารย์…” เด็กแดงมองฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งส่ายหน้า พาเด็กแดงไปหลังลานวัดแล้วถึงจะเอ่ย “เข้าใจไหม?”
“ไม่ค่อยเข้าใจ เห็นๆ อยู่ว่าเป็นกลองปีศาจ ต่อให้ไม่แตะ ขอแค่เข้าหอกลองก็จะถูกกลิ่นอายปีศาจรุกราน อารมณ์ความรู้สึกด้านลบทุกอย่างจะถูกขยายใหญ่ ที่ขี้กลัวอยู่แล้วจะขี้กลัวกว่าเดิม ที่ละโมบจะละโมบกว่าเดิม…ของแบบนี้ เหตุใดถึงช่วยคนสูบรับกลิ่นอายพุทธ? แปลกมาก!” เด็กแดงกล่าว
“อาจารย์คาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่ต้องไปลองดูถึงจะรู้” ฟางเจิ้งพูดจบก็สูดลมหายใจเข้าลึก ดูไม่ย่อท้อต่อความถูกต้อง ดูสง่าองอาจผึ่งผาย! ก่อนจะกลับกุฏิไปนอน…
เด็กแดงเห็นแบบนั้น ก็พลันรู้สึกว่ามีอีกาฝูงหนึ่งบินผ่านศีรษะพลางส่งเสียงร้อง นี่มัน…อาจารย์จริงๆ!
ยามเย็นทานอาหารเสร็จ ดูเวลาก็ใกล้แล้ว ฟางเจิ้งจึงลุกขึ้นช้าๆ “จิ้งเจิน นายไปเคาะระฆัง”
ลิงพลันลุกขึ้น ประนม
