ระอาจารย์ แต่เหตุใดยิ่งฝึกพุทธกลับยิ่งถดถอย?”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นนายคิดว่าการบำเพ็ญเพียรพุทธศาสนาคืออะไร? บำเพ็ญเพียรเป็นเหมือนนักบวชชราเหล่านั้น? อาจารย์ไม่รู้ว่าทางที่เดินถูกต้องหรือไม่ แต่อาจารย์คิดว่าการบำเพ็ญเพียรพุทธน่าจะไม่ใช่แค่การไม่แสดงสีหน้าให้คนอื่นรู้ว่าเรารู้สึกอย่างไรด้วยมาดขรึมหรือทำหน้ามีเมตตา การบำเพ็ญเพียรพุทธคือการฝึกจิตใจ ฝึกตัวเอง สิ่งที่เหลือจากร่างกายและจิตใจบริสุทธิ์แล้วย่อมคือความสุข”
เด็กแดงได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เถียงฟางเจิ้ง แต่ขมวดคิ้วแน่น ในภาพจำเขา พุทธศาสนาเป็นคนหัวโบราณ เป็นกากเดนที่ไม่รู้จักเปลี่ยนแปลง…แต่ฟางเจิ้งพูดแบบนี้ เหมือนว่าความเข้าใจเขาจะผิดไป พระสังกัจจายน์ยิ้มเดินในโลกมนุษย์ จี้กงกินเนื้อดื่มสุราสง่าผ่าเผยมีอิสระ…ถ้าคิดแบบนี้จริงๆ เหมือนว่าพุทธศาสนาไม่น่าจะใช่ไม้แบบที่แน่นอน
เด็กแดงนึกถึงสิ่งที่ฟางเจิ้งเคยบอก ที่ศาสนาพุทธรุ่งเรืองยืนยาวไม่เสื่อมคลายก็เพราะอาศัยมหาสมุทรเป็นแม่น้ำร้อยสาย ขอเพียงใจเราบริสุทธิ์ ไม่ว่าจะช่องทางใดนั้นเขาไม่สน…
“พูดแบบนี้ ถ้าข้ากลับไปเป็นสุธนกุมาร ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกขังอยู่ในกรงทุกวัน ต้องสวดมนต์ ลำบากนั่งสมาธิแล้วใช่หรือไม
