โพธิสัตว์ยังมีร้อยแปดองค์ สิ่งเหล่านี้ก็เพื่อขจัดความทุกข์ของผู้คนและบรรลุถึงสิ่งที่ดีอย่างยิ่งและเป็นมงคล
ส่วนเป็นมายังไงกันแน่นั้น ใครก็บอกไม่ได้ แต่ในเมื่อพวกเราเข้าพุทธศาสนา ก็เลือกอย่างหลังเถอะ เคาะระฆังทุกวัน ช่วยปุถุชนขจัดความทุกข์ นี่ก็เป็นบุญกุศลเหมือนกัน
กฎการเคาะระฆังก็มีมากมายเหมือนกัน ต่างถิ่นมีการเคาะต่างกัน ตามที่อาจารย์รู้มา วิธีการเคาะระฆังของวัดเส้าหลินคือ ‘ประกาศก่อนสามสิบหกครั้ง เคาะกลางสามสิบหกครั้ง ตัดท้ายสามสิบหกครั้ง เป็นจำนวนร้อยแปด’
แต่การเคาะของวัดกุยอิ่นทางภาคใต้คือ ‘เคาะก่อนแปดครั้ง เคาะหลังแปดครั้ง ตรงกลางเคาะช้าๆ สิบแปดครั้ง ทั้งยังควบตีช่วงหลังสองเสียง สามระดับรวมเป็นร้อยแปด’ ที่อื่นเคาะยังไงอาจารย์ไม่ค่อยรู้ แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปยังไง ก็ไม่พ้นจำนวนร้อยแปดครั้ง
เคาะระฆังแบบนี้ ตีกลองก็ร้อยแปดเหมือนกัน ตีกลองจะเน้นหนักที่ ‘เร่งสิบสิบแปด ช้าสิบแปด ไม่รีบไม่ช้าอีกสิบแปด’ สรุปคือกฎเยอะมาก แต่มาที่วัดเรา อาจารย์ไม่อยากสร้างกฎให้พวกนายมากเกินไป เคาะร้อยแปดครั้งก็พอ ถึงยังไงกฎเยอะไปก็ต้องดูที่ความจริงใจ เคาะด้วยความจริงใจ ใช้ใจตระหนักความรู้สึกตอนเคาะระฆัง ใช้จิตใจ
