็นแบบนี้ทั้งนั้น คุณอย่าโกรธเลย คุณคิดดู พอคุณแก่แล้วทุกคนมารวมกันมันจะครึกครื้นแค่ ไหน” หวังโอ้วกุ้ยก็ยังเอ่ยออกไป
“เหอะๆ…ช่างเถอะ ไม่เห็นพวกเขาแล้วฉันสบายใจกว่าเยอะ” หวังอวิ๋นเฟิ่งยิ้มเยาะ
“จากนี้เจ็บไข้ได้ป่วยหรือมีภัยอะไร ทุกคนจะได้ดูแลซึ่งกันและกัน” มีคนพูดอีก
หวังอวิ๋นเฟิ่งหัวเราะเยาะ “ฉันมีหมอดูแล มีประกัน มีลูกดูแล พวกเขาไม่ทรมานฉันแบบนี้หรอก ฉันยังมีชีวิตได้อีกหลายปี เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันว่าฉันคงใกล้ได้พวกเขามาโปรดสัตว์แล้วล่ ะ”
คำพูดหวังอวิ๋นเฟิ่งแหลมเล็กอย่างยิ่ง พริบตาเดียวอุดปากทุกคนจนไม่รู้จะพูดอะไรดี
เฉินต้าหมิงเห็นหวังอวิ๋นเฟิ่งพูดแบบนี้ก็โกรธจริงๆ ต่อว่าด้วยความโมโหว่า “หวังอวิ๋นเฟิ่งคุณทำเกินไปแล้ว! ผมเกิดที่หมู่บ้านนี้ ช่วยงานนิดหน่อยจะเป็นไรไป? อีกอย่างมีเข้ามีออก ก ตอนที่บ้านเราจัดงานทุกคนก็มากันไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ มากันหมดเลย นอกจากตอนลูกคลอดแล้วเคยจัดงานอีกเมื่อไร? บ้านเราหลายปีแล้วไม่เห็นจัดสักครั้ง คุณบอกว่ากลัวทำให้ทุกคนลำบาก แต่พวกเขาล่ะ? จัดงานเล็กๆ หัวท้ายในสามวัน สิ บวันครึ่งเดือนจัดงานใหญ่ มันทำไม พวกเราเป็นคนโง่ไม่จัดงาน ได้แต่ให้เงินช่วยงานเหรอ? เฉินต้าหมิง คุณเป็น
