ผู้ชายหงส์ที่ออกมาจากหมู่บ้าน ตอนแรกแม่ฉันไม่เห็นด้วยที่ฉันจะแต่งง งานกับคุณ รู้ไหมทำไม? ตอนนั้นแม่บอกว่าพวกเราฐานะไม่สมกัน อยู่ด้วยกันแล้ว เรื่องในครอบครัวคุณจะทรมานฉันจนเป็นบ้า ตอนนั้นฉันไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อว่า ฉันทนมาพอแล้ว! คุณอย ยากเป็นคนดีก็เป็นไปเองเถอะ! ฉันแค่อยากใช้ชีวิตที่มั่นคงมีความสุข! ไม่อยากเป็นผู้ช่วยโลก!” หวังอวิ๋นเฟิ่งตะโกน
“พอแล้ว! หวังอวิ๋นเฟิ่ง คุณพอสักที! มันทำไม คนในเมืองอย่างคุณมันสูงศักดิ์ ดูถูกคนหมู่บ้านชาวนาอย่างพวกเราเหรอ?” เฉินต้าหมิงตะคอกเช่นกัน
“ฉันดูถูกหรือไม่ดูถูกใครคุณไม่รู้เหรอ? ถ้าฉันดูถูกฉันจะแต่งงานกับคุณ? ถ้าฉันดูถูกฉันจะทำงานเพิ่มเป็นเพื่อนคุณ? แล้วกลับมาก็เอามาช่วยงานคนบ้านคุณ? ลูกเรียนหนังสือไม่มีเงิน น ไปยืมเงินพวกเขา ตอนยืมเงินครอบครัวละร้อยหยวนฉันเคยบ่นไหม? แต่ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอยู่ไม่ไหวแล้ว! เฉินต้าหมิง คุณจะทะเลาะกันฉันใช่ไหม? ได้ เราสองฝ่ายแยกกัน กลับไปห หย่ากัน คุณชอบแบบไหนก็เอาเถอะ ตกลงไหม?!” หวังอวิ๋นเฟิ่งตะคอก
เฉินต้าหมิงหน้าแดงก่ำ โกรธจนแย่แล้ว แต่หวังอวิ๋นเฟิ่งพูดมา เขากลับไม่รู้ว่าควรจะโต้ตอบอย่างไร หลายปีมานี้หวังอวิ๋นเฟิ่งทำไ