ล้าแตะเขา เขาก็กล้าให้ฟางเจิ้งไม่ได้ออกไปจากประตูนี้! ทว่าเฉินเซียวยังกลัวนิดๆ จึงดึงหลิวต้าเฉิงไว้
เฉินเหล่ามองค้อนเขาไปที “ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ไสหัวไปตรงนู้น!”
จากนั้นเฉินเซียวไสหัวไปตรงนู้นจริงๆ เห็นได้ว่าเฉินเหล่ามีอำนาจมากที่นี่
หลิวต้าเฉิงมาแล้ว เชิดหน้าขึ้น รูจมูกชี้ไปยังฟางเจิ้ง “ฟางเจิ้ง มีอะไร? นายอยากคุยอะไรกับฉัน พูดจริงๆ นะ นายมาแล้ว นี่เป็นเรื่องดี ทุกคนทำธุรกิจด้วยกัน จากนี้มีความสุขด้วยกั นไง แต่ถ้านายก่อเรื่อง เหอะๆ…เฉินเหล่าไม่ได้ถูกหลอกง่ายๆ ด้วยสิ”
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “ประสกพูดผิดแล้ว”
“พูดผิดอะไร?” หลิวต้าเฉิงถาม
ฟางเจิ้งตอบ “อาตมาไม่ได้มาคุยกับประสก แต่…”
“แต่อะไร?” หลิวต้าเฉิงถามอีก
เพียะ!
ฟางเจิ้งยกมือตบเข้าไปที่บ้องหูอีกฝ่าย! หลิวต้าเฉิงรู้สึกแสบร้อนใบหน้า ฟ้าหมุนคว้าง ร่างหมุนวนอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าหมุนไปกี่รอบ ถึงอย่างไรตอนที่เขานั่งลงกับพื้นก็มึนงงไปหมด !
ไม่เพียงแค่หลิวต้าเฉิงที่มึนงง พวกเฉินเหล่าก็อึ้งเช่นกัน ถูกคนล้อมมากขนาดนี้ หลวงจีนนี่ยังกล้าลงมือ? ใจกล้าจริงๆ! ใช้ไม่ได้เกินไปแล้ว!
หลิวต้าเฉิงตะโกนด้วยความโกรธ “เฉิน…”
เพียะ!
ตบบ้องหูเข้ามาอีกที ใบหน้าซ้ายขวาเขาถือว่าเท่า
