ัดหน้าคนที่เคยดูแคลนพวกเขาอย่างไร รวมถึงจากนี้นายจะทำธุรกิจที่ยิ่งใหญ่อะไร ข้อแปด เรียนรู้การชมเชย ไม่ว่าใครถามว่าคนข้างๆ นายเป็นยังไงก็ต้องชม! สร้างแบบอย่างที่ดีต่อๆ ไป ทุกคนชมกันเองถึงสำเร็จได้หนึ่งคน ข้อเก้า บรรยากาศ ต้องเรียนรู้การสร้างบรรย ยากาศให้กระตือรือร้นขึ้นไป ไม่ว่าอยู่ที่ไหนพวกเราจะรักษาความสนุกสนาน กระตือรือร้นในการเรียนรู้ และมีความเชื่อมั่นไม่สั่นคลอนในธุรกิจของพวกเรา นี่คือกฎของพวกเรา จำได้แล้วใช่ไหม ม?”
ฟางเจิ้งพยักหน้า ปลงอนิจจังอยู่ภายในเรื่อยๆ ธุรกิจแบบขั้นบันไดร้ายกาจ ล้างสมองแทบทั้งหมดเลย
“เอาละ วันนี้เล่าแค่นี้ นายมีคำถามไหม?” สวีเหยียนถาม
ฟางเจิ้งถามทันที “ตอนอาตมาอยู่วัด อาจารย์บอกว่าการทำธุรกิจ มีซื้อมีขายถึงจะเป็นธุรกิจ พวกเราจะไปดูทะเลทรายที่เราซื้อเมื่อไร?”
สวีเหยียนหมดคำจะพูด ไอ้หัวล้านนี่มันเชื่อจริงๆ ว่ามีทะเลทราย! สวีเหยียนกระแอมไอทีหนึ่ง “มีโอกาสจะพานายไป มีคำถามอะไรอีกไหม?”
“ตอนอาตมาอยู่วัด อาจารย์เคยบอกว่าห้ามพูดโกหกเด็ดขาด เราอยู่ที่นี่จะต้องโกหกเหรอ?” ฟางเจิ้งถาม
ไม่รู้ทำไม เวลาสวีเหยียนได้ยินประโยคว่าตอนอาตมาอยู่วัดแล้วถึงไม่สบายใจ เขาขมวดคิ้วขึ้น “พรุ่งนี้ค่อยว่า
