กัน ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนละ”
สวีเหยียนออกไปแล้ว แต่ซ่อเข่อหลิงปรากฏตัว นั่งลงข้างฟางเจิ้ง พูดถึงสิ่งที่มีและไม่มี ฟางเจิ้งไปไหนเธอจะตามไป ต่อให้ซ่งเข่อหลิงไม่ตามก็จะมีคนตาม สรุปคือถ้าฟางเจิ้งอยากทำอะไรคน นเดียวก็เป็นไปไม่ได้เลย! เข้าห้องน้ำยังมีคนนั่งยองเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ…
ตอนกินอาหารกลางวัน ฟางเจิ้งไม่ได้ก่อเรื่องอีก ถ้าเขากินหมด พวกผู้ใหญ่หิวน่ะไม่เท่าไร แต่เด็กหิวอันนี้ไม่ดี
แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น ฟางเจิ้งก็มองน้ำใสในชาม รวมถึงข้าวไม่กี่เม็ดที่น่าสงสาร พลางคิดว่านี่คือรสชาติของชีวิตหรือไม่! พอนึกถึงเด็กน้อยผิวเหลืองเทียนและผอมโซมากคนนั้นแล้ว วก็ทุกข์ใจยิ่งกว่าเดิม
กินอาหารแล้วฟางเจิ้งกลับห้อง เพิ่งนอนลงก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธดังมาจากข้างนอก “สวีเหยียน รีบออกมา!”
สวีเหยียนเข้าไปรายงานตัวทันที ก่อนได้ยินหัวหน้าหลี่จิ้งชูว่า “นายเห็นเงินไหม?”
