ังจากเจอฟางเจิ้ง ชีวิตเขาก็ไม่เคยสงบสุขเลย! ทว่ายังไม่ได้เงินมา เขาไม่ยอม! ลำบากมาขนาดนี้ โดนลงโทษไปมากขนาดนี้ ไม่ได้เงินจะไปได้อย่างไร?
“ฟางเจิ้ง นายเห็น นายเรียนแล้ว นายก็ว่าธุรกิจนี้ดี นายว่านายจะทำแบบหนึ่งหมื่นแปดพันแปดร้อยหรือสามหมื่นแปดพันแปดร้อยดี?” สวีเหยียนถาม
ฟางเจิ้งไม่ตอบ แต่หยิบเงินมาปึกหนึ่งยัดใส่มือสวีเหยียน “หนึ่งหมื่นแปดพันแปดร้อยอะไร? อาตมาเอาเก้าหมื่นแปดพันแปดร้อย! แล้วก็ถือโอกาสจ่ายส่วนของหม่าจื้อให้ด้วย พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันก็ต้องช่วยกัน ถึงยังไงก็เป็นธุรกิจที่ได้กำไรแน่นอน จากนี้เขาได้กำไรมาก็เป็นของอาตมา”
“นี่…ฟางเจิ้ง กฎของพวกเราคือห้ามมีการยืมเงินระหว่างคนในบ้าน นี่คือกฎเหล็ก เป็นเส้นแดง ใครก็ห้ามแตะ” สวีเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
ฟางเจิ้งกล่าว “ไม่เป็นไร อาตมาไม่เร่งให้เขาคืนหรอก เอาแบบนี้ สิบปีจากนี้ค่อยคืน ระหว่างนั้นอาตมาจะไม่เอาเงินเด็ดขาด!”
สวีเหยียนอึ้งงัน ยังมีคนโง่แบบนี้? สิบปีจากนี้? สิบปีจากนี้มีหรือไม่มีทะเลดาวก็อีกเรื่องแล้ว! กฎเหล็กที่ว่าก็เพราะกลัวเกิดความขัดแย้งระหว่างสมาชิก ส่งผลถึงความสามัคคี ในเมื่อฟางเจิ้งจะเอาเงินในสิบปีจากนี้ เช่นนั้น
