ก็ตามสบาย ค่อยว่ากันอีกที ส่วนเงินที่มาอยู่ในมือก็ไม่เอาไม่ได้ไม่ใช่หรือ? สวีเหยียนเลยเอ่ยไปว่า “ตกลง ฉันจะรับเงินนี่ไว้”
จากนั้นสวีเหยียนเก็บเงินไป เมื่อได้เงินก็ยิ้มโดยพลัน เขาไม่ได้เห็นเงินปึกหนาขนาดนี้มานานมากแล้ว มีความสุข! ได้เงินมาแล้วก็ขี้เกียจจะพูดจาไร้สาระกับฟางเจิ้ง ตบบ่าฟางเจิ้งพลางว่า “เอาละ นายดูแลตัวเองเถอะ ฉันจะไปจ่ายเงินให้นาย”
ฟางเจิ้งพยักหน้ารัวๆ มองส่งสวีเหยียนออกไปแล้วฮัมเพลงในปากเบาๆ…ความฝันยามต้มข้าวฟ่าง…
ทุกคนในบ้านเห็นภาพที่ฟางเจิ้งสร้างให้สวีเหยียน เห็นว่าฟางเจิ้งหยิบเงินมาจากในห่อผ้าเยอะมาก แต่ละคนตาแดง! นี่ถ้าเป็นตนจะดีแค่ไหนกันเชียว…
หม่าจื้อเห็นว่าฟางเจิ้งช่วยตนจ่ายหนี้จริงๆ ก็แอบตกใจอยู่ภายใน เดิมทีคิดว่าฟางเจิ้งพูดไปอย่างนั้น ถึงอย่างไรการต้องจ่ายเงินมากขนาดนั้น ต่อให้กระเป๋าหนักกว่านี้ก็คงไม่จ่ายเงินให้คนแปลกหน้าหรอก? แต่หลวงจีนนี่ทำจริงๆ
ตอนนี้เอง ฟางเจิ้งเดินเข้ามา “หม่าจื้อ ออกไปคุยกันหน่อยสิ?”
หม่าจื้อพยักหน้าทันทีก่อนตามออกไป
ฟางเจิ้งออกไป ภายในบ้านก็ฮือฮา พากันสนทนาถึงประวัติฟางเจิ้ง ไม่อยากเชื่อว่าจะมีเงินมากขนาดนี้!
“สุดยอด หลวงจีนสมัยนี้รวยขนาดนี้เลย?”
