“หยิบเงินมาทีหมื่นกว่า”
“ห่อผ้านั่นซ่อนเงินไว้มากขนาดนั้นเลยเหรอ…ใจใหญ่จริงๆ”
“ใช่ ห่อผ้านั่นไม่มีแม้แต่ซิป”
“เรียบง่าย”
“โง่!” ซุนผู่เสริมมาคำหนึ่ง ทุกคนพากันพยักหน้า นับตั้งแต่ที่ฟางเจิ้งมาจนถึงตอนนี้ ทุกการกระทำเหมือนกับเด็กยังไม่โต บริสุทธิ์จนเรียกว่าโง่เขลา ทุกคนพากันส่ายหน้า รู้ว่าเจ้านี่คงจะอยู่จริงๆ แล้ว ขณะเดียวกันก็อิจฉาหลิวต้าเฉิง หาเงินก้อนใหญ่มาได้ง่ายๆ สำเร็จครั้งนี้ได้เงินไปหมื่นสองหมื่น
ไม่ว่าคนในนี้จะคิดอย่างไร ฟางเจิ้งพาหม่าจื้อมานั่งตรงมุมที่ไม่มีคนแล้ว
หม่าจื้อกล่าว “หลวงพี่ ท่านอยากถามอะไรก็ถามมาเลย”
ฟางเจิ้งบอก “ประสกเคยเห็นเด็กสาวที่ชื่อฉีลี่หย่าไหม?”
พูดจบ หม่าจื้อหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน ลุกขึ้นยืนพูดว่า “หลวงพี่ ผมมีธุระ ขอตัวก่อน”
ฟางเจิ้งว่า “ประสกตอบแทนผู้มีพระคุณของตนแบบนี้หรือ? วางใจ พูดมาเถอะ อาตมาจะไม่บอกกับใครเด็ดขาด”
หม่าจื้อหันมามองฟางเจิ้ง สุดท้ายกัดฟันกลับมาอีกครั้ง นั่งลงพูดเสียงเบา “ผมเคยเห็นเด็กสาวที่ท่านว่า หลิวต้าเฉิงเป็นคนเชิญมาเหมือนกัน แต่เธอดูขี้ขลาดมากเลย พอเห็นว่าท่าไม่ดีก็คิดจะหนี สวีเหยียนให้ซ่งเข่อหลิงเฝ้าเธอทุกคืน วันที่สองไปเข้าเรียน อาจารย์ยังไม่ส
