อน เธอก็หันเอาหัวชนกำแพง ชนจนเลือดอาบเต็มหน้า ด้วยความจนปัญญา สวีเหยียนเลยใช้เชือกมัดเธอไว้ สรุปเธอไม่ยอมกินอะไรเลย คลุ้มคลั่ง สวีเหยียนเหมือนจะจนปัญญาเลยช่วยกันกับหลิวต้าเฉิงลากเธอออกไป ส่วนต่อมาเป็นยังไงพวกเราก็ไม่รู้ ได้ยินสวีเหยียนว่าส่งเธอกลับบ้านไปแล้ว แต่ว่า…”
“แต่ว่าอะไร?” ฟางเจิ้งสีหน้าทะมึน ถึงไม่รู้ว่าฉีลี่หย่าอยู่ไหน แต่เขามั่นใจว่าเธอยังไม่ได้กลับบ้าน!
“ผมมาที่นี่ครึ่งปีแล้ว ในครึ่งปีบ้านนี้ย้ายไปสามครั้ง! มีสองครั้งหนีรัฐบาลที่มาจับพวกธุรกิจแบบขั้นพีระมิด อีกฝ่ายใกล้จะมาถึงปากหมู่บ้านแล้ว พวกเราเพิ่งได้รับข่าวจึงหนีกันกลางดึก ไม่ได้เอาอะไรไปเลย นั่งยองหลบกันในทุ่งกว้างทั้งคืน วันที่สองหัวหน้าใหญ่ถึงพาขึ้นรถบัสส่งพวกเราไปหลบในอีกอำเภอเมือง หนีความเสี่ยงในการลงทุนมาได้แล้วถึงจะกลับมาเป่ยเจียงอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายมีคนหนีไป หลังจากเด็กนั่นมาแล้วก็ให้ความร่วมมืออย่างดี พอได้รับความเชื่อใจก็หนีไปตอนออกไปรับเงิน แถมยังโทรศัพท์กลับมาให้พวกเราส่งสัมภาระไปที่ที่เขาบอก และต้องคืนเงินส่วนหนึ่งที่เขาจ่ายไปด้วย แต่พอไม่ส่งไปเขาก็แจ้งตำรวจ สวีเหยียนจนปัญญาเลยต้องส่งกลับไป ทว่าเขาก็ยังแจ้งตำรว
