จะเอาเงินจากไหนมาให้พวกเขา? ถ้าผมมีเงินผมไม่ออกมาหรอก”
“ที่แท้ก็แบบนี้ ประสกติดเงินพวกเขา”
“อืม ติดค่าอาหาร” หม่าจื้อตอบ
ฟางเจิ้ง “อาตมาจ่ายค่าอาหารไปแล้ว ให้ไปหนึ่งเดือน ประสกติดเงินพวกเขาเท่าไร?”
“หลายพันครับ” หม่าจื้อถอนหายใจ
ฟางเจิ้งพูด “อย่างนั้นเอง อาตมาจะช่วยประสกคืนเงินพวกนี้ให้เอาไหม?”
“ครับ…หา?” หม่าจื้อขานรับโดยไม่ได้คิดอะไร ทว่าต่อมาตั้งสติได้ มองฟางเจิ้งด้วยความตกใจ “ท่านจะช่วยคืนเงินให้ผม? แต่ว่า…ผมไม่มีเงินคืนท่านนะ ท่านให้ผมยืมเงิน นี่มันเท่ากับเอาซาลาเปาไส้เนื้อปาใส่[1]…เอ่อ ปาใส่อะไรนั่นน่ะ”
ฟางเจิ้งหัวเราะเสียงดัง “เงินนิดหน่อยแค่นั้นเอง อาตมาออกให้ได้ แต่อาตมาอยากจะถามประสกสักสองสามคำถาม ประสกต้องตอบความจริงอาตมา”
หม่าจื้อเงียบก่อนว่า “ท่านช่วยผมคืนเงินก่อนค่อยว่ากัน ขอแค่คืนเงิน ท่านถามอะไรผมจะบอกทุกอย่าง”
ฟางเจิ้งบอก “ไม่มีปัญหา…” พูดจบก็เตรียมกลับห้อง
หม่าจื้อมองแผ่นหลังฟางเจิ้งก่อนเรียกไว้ “หลวงพี่ ถ้าท่านไปได้ก็รีบไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่แดนสุขาวดี นี่คือนรก!”
ฟางเจิ้งหันกลับมายิ้มให้หม่าจื้อ “อมิตาพุทธ ถ้าอาตมาไม่ลงนรกแล้วใครจะลง? ในเมื่อนี่คือนรก อาตมาก็มาถูกที่แล้ว”
พูดจบ
