ฟางเจิ้งเดินเข้าห้องไป
หม่าจื้ออึ้งค้างอยู่กับที่ ก่อนดวงตาพลันเปล่งประกาย เขาเหมือนเห็นความหวังริบหรี่! ทว่าหลวงจีนรูปหนึ่งจะทำอะไรได้? เขาขับเคลื่อนทะเลดาวได้หรือ? เกรงว่าแม้แต่ตัวเขาเองยังออกไปไม่ได้?
แม้จะคิดแบบนี้ ทว่าหม่าจื้อยังคงมีไฟแห่งความหวังลุกโชนอยู่เสี้ยวหนึ่ง เขาเงยหน้ามองฟ้า กระหายโลกภายนอก เขาอยากกลับบ้าน!
เมื่อถึงยามกลางวัน มีอุทาหรณ์เมื่อตอนเช้ามาแล้ว สวีเหยียนเลยกังวลนิดๆ
สวีเหยียนเรียกซ่อเข่อหลิงไปข้างๆ ถามว่า “กลางวันอย่าเอาหมั่นโถวมา หลวงจีนนั่นกินเก่งเกินไป!”
“รู้แล้ว ครั้งนี้ฉันต้มโจ๊กหม้อใหญ่! ดูซิว่าเขาจะกินยังไง! ถ้าไม่พอก็เติมน้ำเข้าไปก็จบ เขาอยากดื่มน้ำก็ดื่มให้พอ!” ซ่งเข่อหลิงหลักแหลมเหมือนกัน เธอพูดกลั้วหัวเราะคิกคัก
สวีเหยียนหัวเราะเช่นกัน โจ๊กที่พวกเขาพูดถึงคือข้าวหมื่นเม็ด น้ำหม้อเหล็กใหญ่ มีคนเท่าไรก็ต้มเท่านี้ อยากกินเท่าไรก็ตามสบาย ถึงอย่างไรก็แค่เติมน้ำ สวีเหยียนมั่นใจมากว่าครั้งนี้ฟางเจิ้งไม่มีทางก่อเรื่องอะไรได้แน่!
สวีเหยียนกลับห้องมาหาฟางเจิ้งอย่างมีความสุข จะมาคุยเรื่องจ่ายเงิน แต่พอเข้าประตูมากลับไม่พบฟางเจิ้ง ไปดูห้องอื่นๆ ก็ไม่พบ! สวีเหยียนร้อนใจแล้
