หาที่นั่งได้แล้ว เมื่อรถไฟออกตัว ฟางเจิ้งฟังเสียงสนทนาของทุกคนรอบๆ พลางเอาหลังพิงเก้าอี้งีบหลับไปเงียบๆ
ฟางเจิ้งนั่งรถไฟขบวนนี้สองวันสองคืน สามวันต่อมาถึงไปถึงเป่ยเจียง ทว่าฟางเจิ้งไม่มีความรู้สึกว่าไปถึงเมืองใหม่ ที่นี่ยังคงเป็นอาคารปูนซีเมนต์ ยังคงเป็นตึกใหญ่ เขาเหมือนไม่ได้ ออกจากเมืองเฮยซานมาเลย
ฟางเจิ้งหยิบมือถือออกมาโทรหาหลิวต้าเฉิง
“ฟางเจิ้ง นายถึงแล้ว? อยู่ไหนล่ะ” หลิวต้าเฉิงถาม
ฟางเจิ้งบอก “อมิตาพุทธ อาตมาอยู่ตรงประตูทางออก”
“นายเดินหน้ามา เดินผ่านโซนสีเขียวมาแล้วเลี้ยวขวา วันนี้ฉันยุ่งมาก ฉันให้เพื่อนไปรับนายแล้ว เขารู้ว่านายหน้าตาเป็นยังไง นายยืนรอตรงปากทางก็พอ” หลิวต้าเฉิงกล่าว
ฟางเจิ้งขานรับทีหนึ่ง ก่อนที่อีกฝ่ายจะวางสายไป
ฟางเจิ้งเดินผ่านโซนสีเขียวแล้วเลี้ยวโค้งไปตามที่หลิวต้าเฉิงบอก ยืนรออยู่ตรงปากทาง ไม่นานนักก็มีสองคนเดินมาแต่ไกลๆ ผู้ชายสวมสูท กางเกงสแล็ค รองเท้าหนัง ใส่แว็กซ์แต่งผม ส่อ องแสงมันวาว พูดตามหลักแล้วก็ไม่มีอะไร ทว่าฟางเจิ้งเงยหน้ามองบนฟ้า แล้วจึงมองรองเท้าหนังหนา
