ที่เอาไว้สวมหน้าหนาวคู่นั้น เห็นได้ว่าเป็นชุดสูทที่หนาเล็กน้อย บนหน้าผากยังมีเหงื่ อไหลราวกับตากฝนมาอีก ฟางเจิ้งแสยะปากยิ้ม คิดในใจว่า ‘สมัยนี้ไม่กลัวตายกันจริงๆ! มิน่าถึงซ่อนตัวอยู่ในเมืองไม่ออกมา ถ้าออกมาสามนาทีคงนอนโรงพยาบาลแล้ว เขาไม่กลัวเป็นไข้แดดรึ ไงนะ?’
ด้านข้างผู้ชายเป็นผู้หญิง เธอสวมชุดง่ายๆ ซึ่งตรงกันข้ามกัน เสื้อผ้าเก่านิดๆ แม้ผมจะหวีแต่งได้สะอาดสะอ้านเรียบร้อยมาก ทว่าสองคนมุ่งหน้ามาด้วยกัน ฟางเจิ้งมองอย่างไรก็รู้สึกว่ าสองคนนี้มีสีหน้าอดอยาก นัยน์ตาเปล่งแสงสีเขียว! ไม่ต่างอะไรกับหมาป่าเดียวดายที่เห็นเป็นครั้งแรกตอนอยู่บนเขาเอกดรรชนีเท่าไร…
ฟางเจิ้งมองพิจารณาอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็พิจารณาฟางเจิ้งเช่นกัน
“สวีเหยียน เป็นหลวงจีนจริงๆ ด้วย หลิวต้าเฉิงนั่นเชิญหลวงจีนมาจริงๆ นี่…เป็นครั้งแรกของบริษัทเราเลย” ผู้หญิงพูดเสียงเบา
“จะสนใจอะไร มีเงินก็พอ หลวงจีนสมัยนี้ใครบ้างไม่รวย? หลิวต้าเฉิงก็ชั่วร้าย ปกติหลวงจีนจะว่าง่าย มีอิสระ ยังต้องกล
