สวีเหยียนเอามืออุดหูไปพลางแคะหูไปพลาง…
ซ่งเข่อหลิงเห็นแบบนั้นก็ทำหน้ามึนงง รับคนใหม่มาตั้งเยอะ เพิ่งเคยเจอคนแบบนี้เป็นครั้งแรก! เธอรำคาญนิดๆ แล้ว หรือว่าอีกฝ่ายจะมองอะไรออก? ทว่าดูจากท่าทีฟางเจิ้งแล้วไม่เหม มือนร้อนใจ หวาดกลัว หรือลนลานเลย ดูเชื่อถือพวกเขามาก…
นึกถึงตรงนี้ ซ่งเข่อหลิงขยับเข้าไปใกล้ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ขึ้นรถเถอะ! หัวหลิวรออยู่ที่บริษัท!”
“ขึ้นรถ?! บริษัทไกลมากไหม?!” ฟางเจิ้งตะโกนถามกลับเช่นกัน
ซ่งเข่อหลิงปิดหูไปพลางเช่นกัน สะเทือนจนใบหูดังอื้ออึง ราวกับว่าเยื่อแก้วหูจะทะลุ อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ไอ้บ้าหัวโล้นนี่ทำไมเสียงดังนัก? ไม่เหมือนเปลือกนอกเขาที่ดูสุภาพ สักนิด!
สวีเหยียนร้อนจนไม่ไหวแล้ว จึงปลดกระดุมเสื้อออกสองเม็ด เสื้อเชิ้ตสีขาวชื้นแล้ว ลมหายใจดูเหนื่อยหอบ ด่าทออากาศในใจยกใหญ่ อีกด้านหนึ่งก็จะโต้กลับอีกครั้ง ทำท่าจะตะโกนใส่ฟางเ เจิ้ง ปรากฏว่าฟางเจิ้งถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาร้อนใจแล้ว ร้อนจะตายชัก มีแต่อยากพ
